Eveline chegou de incógnito. Como o faría a personaxe principal nun libro de misterio. Ninguén sabe onde está. Nin as súas amizades. Tampouco a súa familia. Leva o cristal algo aberto e escoita o son do vento que vai quedando atrás. Lémbralle o zoar suave das medias que deixou, apresurada, no tendal. Detense o taxi. Varias horas de viaxe e inda queda un pouco para chegar. Estira as pernas. Hoxe non lle importa a choiva nin o frío. Nin esa humidade da néboa bulindo nas fosas nasais e nos beizos. Eveline quere gozar dese espazo agarimoso que atenúa o estrondo do océano. Hai moito tempo que non camiña pola praia. Percorre amodo o camiño ata as rochas e sente unha forza lene que empeza a agromar na area. Sen dúbida, é esa cor intensa, que reflicte a luz na beiramar, a que suxire a necesidade urxente de saír a flote.

Claro que Eveline non é a personaxe dunha novela, non. É unha muller de carne e óso. Nova. Sobre os trinta. Cunha identidade ficticia, iso si. Ademais dunha maleta prestada, unha pulseira electrónica que lle oprime o pulso da man esquerda e a dirección da casa de acollida desta vez. Ninguén sabe agora onde está. Nin o que acontecerá co seu futuro. Tampouco se algún día recollerá as medias, tan lindas, que deixou esquecidas no tendal.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Tags
Comentarios

Eveline