O home libre e diminuto


Nun tempo, na miña aldea, retrataban o tránsito cara á outra vida. Os da outra costa do Atlántico pensaban no defunto solitario da casa colonial coma un neno sen familia no país e con cartos. Non dixen nada. Non tiña familia e si moitas débedas. Braulio tiña corenta anos. Eles precisaban certificar o pasamento do seu descoñecido e gozaren da suposta herdanza, eu precisaba dos cartos da foto e o fotógrafo dos mortos precisaba axuda para soster a cabeza do home diminuto. A sancristá vestiuno de encaixe. É unha vinganza -pensei-. A sancristá bicoume na fronte. Ao seu paso polo meu lado sentín unha friaxe e un rebulir maino e desconcertante; eu pensei que choraba mais estaba a rir. Foi preto do camposanto cando os vin bicarse. Braulio non chegaba aos beizos e daba pequenos saltos ata que ela prostrou no chan os seus xeonllos. Unha mágoa tan pequeno e tan só -dicían-. Nun intre pasoume un sobresalto, coma se eu estivese a sentir tamén a morte. Sostiven a cabeza ergueita, os ollos pechados e as ganas de esbirrar polos encaixes. Luz. Braulio fixo a foto. Escuro. A sancristá afastouse seguida polo andar retranqueiro do home diminuto. Xa tiñan outra vida. Liberdade.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Tags
Comentarios

O home libre e diminuto