Folk lore


Éhora de esclarecer o mal uso da palabra folclore, que ás veces dicimos en ton despectivo, chamando folclórico a aquilo que queremos desprezar. A orixe da palabra é a combinación de dous termos británicos: folk -que significa ‘xente’, ‘pobo’- e lore -‘tradición’, ‘ciencia’, ‘coñecemento’-.

O termo folclore foi acuñado no 1846 por William Thoms, para o que se chamaban «antigüidades populares». A definición máis amplamente aceptada polos investigadores actuais da especialidade é «a comunicación artística en grupos pequenos», proposta polo investigador. En 1960, a Unesco designou o 22 de agosto como Día Mundial do Folclore, en recoñecemento a Thoms.

Cando falamos de folclore falamos, pois, da ciencia do pobo, da tradición e do coñecemento, da acción humana, que é ben distinta en cada pobo polo feito diferencial derivado da orografía, da climatoloxía e da situación estratéxica no continente. É o corpo da expresión dunha cultura, composto por contos, música, baile, lendas, historia, proverbios, supersticións, costumes ou artesanía, ou mesmo a arquitectura tradicional e a transformación do territorio, que nace e medra de xeito distinto en Galicia que en Italia, Bali ou Andalucía.

Dise que o folclore é anónimo, porque non sabemos quen comezou a facelo; espontáneo, porque se transmite de xeito natural e sen regras; antigo, porque rexistra feitos do pasado; funcional, porque o saber popular mellora as condicións de vida; e empírico, porque fundaméntase e crenzas, a partir de experiencias, sen razón científica.

Xaquín Lorenzo ou Pedro de Llano falan del.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

Folk lore