Vontade de poder, o motor da vida


Traballando a Nietzsche en clase de filosofía vimos distintos aspectos que criticaba: a filosofía, a relixión e a ciencia. Chamoume a atención que criticase a ciencia por ser demasiado mecanicista e positivista; é dicir, porque rexeita que os seres humanos actuemos como máquinas, de xeito predicible, e porque defende que hai unha forza, que fai que o ser humano actúe ansiando ser cada vez máis e máis. El chámaa vontade de poder, e non vou definila porque, como diría el, mataría con conceptos algo inexplicable.

Se ben é certo que no día a día realizamos accións rutineiras, hai moitas outras que levamos a cabo grazas a esa forza interna que nos dá o empuxón necesario para ansiar ser máis, facer máis, lograr máis. Polas mañás, por exemplo, ao preparar o almorzo, collemos unha cunca e engadímoslle leite, iso é rutina; pola contra, cando sona o espertador, aínda que nos gustaría seguir durmindo, erguémonos co obxectivo de comezar un novo día con novas oportunidades. Iso é vontade de poder.

Outro exemplo son as decisións espontáneas. Cantas veces ocorre que temos claro qué imos facer ou escoller e, chegado o momento, cambiamos de opinión, podendo saír así beneficiados ou, en moitos casos, prexudicados! Pode que analizaramos de antemán pros e contras, pero algo nos impulsa a cambiar de idea. Iso é tamén para min a vontade de poder.

Por que a ciencia non o pode explicar? Supostamente, nos días en que vivimos, a ciencia é un dos piares fundamentais do coñecemento, capaz de explicalo todo (ou case). Mais, neste caso, ao igual que Nietzsche, non creo que a forza interna explicada nos parágrafos anteriores, a vontade de poder, poida resumirse en procesos físicos, químicos e biolóxicos. Non. Hai un exemplo que é dos máis claros: tocar o piano, de aprendiz a xenio. Dúas persoas aprenden a tocar o piano, e ambas saben tocalo; con todo, unha delas outórgalle algo á súa música distinto, algo que fai que sexa máis bonita e agradábel: é un xenio. Moita xente sabe tocar o piano pero non todo o mundo é Beethoven, Mozart ou Chopin.

Inexplicable e indescritible, a vontade de poder, o motor da nosa vida, é algo que a ciencia nunca chegará a explicar. E iso resulta fermoso. Resulta fermoso saber que, malia todo o que estudamos en bioloxía -os seres humanos están formados por células, tecidos...-, somos algo máis; levamos dentro algo que nos impulsa a non ser só materia e procesos físico-químicos. Somos máis. Temos a vontade de poder que nos impulsa.

Sara Tubío Rial

«Unha das miñas maiores afeccións é o deporte, aínda que tamén desfruto moito do cine e da fotografía. O meu soño é estudar medicina, e ser pediatra ou cirurxiá»

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Tags
Comentarios

Vontade de poder, o motor da vida