Un Nobel para Lorca


Se se me pide que apoie coa miña sinatura a solicitude dun Nobel póstumo para Lorca, asinarei con DNI incluído, máis por amor lorquiano ca por realidade literaria.

Cos Nobel de literatura e cos Día das Letras Galegas teño os meus máis e os meus menos. Non me explico por que non lle dan un día a Carballo Calero, como tampouco sei por que preferiron galardoar co Nobel a Echegaray e nunca a Valle-Inclán (ou seino, pero mellor calalo). Mais, unha cousa ten o Nobel a diferenza do Día das Letras, que mentres este procura recuperar a escritores que por circunstancias de sobra coñecidas non estiveron nin están tan presentes como deberían no panorama literario e lingüista do noso país, aqueles pretenden recoñecer o mérito de autores fundamentais no momento de ser galardoados, ou sexa, a escritores vivos.

Aínda así, con estes e outros premios sempre teño desconfianzas, porque cando non vexo a man do amigo por detrás vexo a furia do inimigo por diante. E aí está o caso de que cada dous por tres apareza premiado alguén máis famoso por cousas alleas á literatura.

Foron moitos os autores que mereceron o galardón sueco, Saint-Exupéry por exemplo, desaparecido prematuramente, Borges, eterno candidato a quen lle faltou o apoio necesario no seu país e do seu mundo idiomático, ou o brasileiro Jorge Amado, a que lle tocou vivir nuns anos nos que Brasil só era famoso pola samba, o sandrónomo e as moças de Ipanema, e non por iso estes escritores son menos importantes na historia da literatura universal.

Pero cando se recoñeza co Nobel a un escritor morto, será abrirlle á porta a todos os finados da historia, e daquela ¿que criterio seguir?, ¿a quen darllo antes, a Cervantes ou a Shakespeare?. Darlle ese premio a un finado será romper co significado e a pretensión do mesmo, esquecendo a razón mesma pola que o señor Nobel os instituíu, para premiar en vida a quen realmente está facendo algo pola humanidade, non a quen o fixo, porque daquela teríamos que empezar por recoñecer a Aristóteles e Arquímedes, a Newton e a Maxwell, a Petrarca e a Victor Hugo, por exemplo. ¿E quen recibiría os cartos do galardón?. Porque Lorca ou Valle-Inclán aínda teñen familia viva, pero Cervantes non deixou nin un fillo ventureiro que seguise a estirpe. E de pedir un Nobel, ¿por que non o Princesa de Asturias que nos queda máis cerca e faría máis xustiza se do que se trata é de remediar o que a nosa memoria histórica reclama?.

E máis alá de que quede ben de cara ó público a petición dun Nobel para Lorca, a quen todos temos na máis alta consideración, sendo máis realistas e querendo facer algo pola literatura que nos é máis próxima, ¿por que non gastamos a enerxía pedindo o recoñecemento de Ferrín, Lobo Antunes ou Muñoz Molina por exemplo, que ademais de quedarnos máis preto están en sintonía co tempo que nos toca vivir?.

A iniciativa ten unha carga de memoria histórica que habemos de reclamar, que non podemos deixar perder, pero que vai máis alá da literatura, aínda que a literatura, e non só a poesía, sexa esa arma cargada de futuro. Confeso o xa dito, que se alguén me pide a miña sinatura para tal iniciativa asinarei sen bolígrafo prestado, aínda pensando que Lorca non o necesita, como non o necesitaron tantos poetas compañeiros seus de xeración e igualmente perdedores da incivil guerra, como tampouco o necesitou Sartre que o rexeitou con toda a razón do mundo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
8 votos
Comentarios

Un Nobel para Lorca