A nosa cinza


Oque o cristianismo sostén sobre a vida é extraordinario. No cerne máis íntimo de todo ser atópase o alento vivificante do amor de Deus, coma verdadeiro zume inmaterial que nutre ás criaturas facéndolles ser quen son. Pero o que di sobre a morte é moito maior, porque desmitifica completamente o seu carácter definitivo. O amor de Deus deunos, na creación, unha vida sen fin. Unha vida inmortal. Unha vida eterna. E, chegado o tempo, a crisálida convértese en bolboreta. E, cando nos chegue a nós a hora derradeira experimentaremos a nosa particular metamorfose. Cada un a súa, pero todos a mesma.

A morte ten, á luz da resurrección de Cristo, un senso extraordinariamente positivo, porque non é nin final definitivo, nin reiteración da vida terreal, nin disolución no universo coma unha gota no mar. A morte para o cristianismo é un novo nacemento a unha forma de vida absolutamente transformada, pero en continuidade coa nosa histórica identidade biográfica. Na eternidade seremos nós mesmos, pero non o mesmo.

Velaí os nosos defuntos: avós, pais, irmáns... O cristianismo sostén verbo deles algo marabilloso. Posto que foron concibidos no alento creador do amor de Deus foron tamén renacidos pola súa agarimosa ollada omnipotente. Coma o zume durmido no inverno fai xermolar os froitos na primavera, así o inmaterial zume da vida eterna vivifica invisiblemente ao defunto nas eiras benaventuradas. Pasaron os nosos a través da morte coma quen percorre un camiño incerto e escuro que, porén, remata na infinidade dun Deus que é vida vizosa, luz incandescente, descanso sen fin. Enterrar aos nosos defuntos en sepulturas ou nichos segue a parecer o máis acaído. Incineralos tamén está ben. ¿Que facer, porén, coa nosa cinza? Respecto e sentidiño.

Os restos mortais, mellor que nas casas, están nos cemiterios. Eses espazos de soidade, silencio e paz dos que tan faltos estamos nas nosas urbes. Con todo creo que debe imperar o respecto e o sentido común. Hai cemiterios noxentos. Hai casas con espazos pulcros de paz. O mesmo sucede co destino final das cinzas. Teñamos sentido e respecto. Coñezo xente que espallou no aire, na terra ou na auga as cinzas dun familiar, con todo amor e cariño, e sen dar ningún tipo de cabida a panteísmos, naturalismos ou nihilismos. ¿Non cabe unha expresión cristiá dese espallamento que converte en po da terra o que xa o era segundo a coñecida expresión litúrxica do mércores de cinza?

O problema non parece estar nas cinzas, ou no que se faga con elas, senón nas ideas sobre a morte e a resurrección e se impera ou non o debido respecto aos defuntos. Agora ben, salvado isto, ¿onde está o problema? Máis que dunha «imperativa» instrución ad resurgendum cum Christo todos parecemos máis necesitados dunha iluminadora actualización teolóxica que nos recorde, con ledicia, misericordia e esperanza, o que o cristianismo lle ten que dicir ao ser humano de todos os tempos: que somos creados para ser transformados, coma vermes en crisálidas, pero sabendo que o noso destino definitivo é o voo eterno das bolboretas. A morte é metamorfose, e cos restos mortais, o dito: respecto e sentidiño.

Por Pedro Castelao Teólogo

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
6 votos
Comentarios

A nosa cinza