Ler é unha batalla

Francisco Ant. Vidal LINGUA PROLETARIA

BARBANZA

28 jun 2015 . Actualizado a las 05:00 h.

Non sei como será a experiencia lectora dos demais. Cada quen ten a súa, e con ela unha maneira diferente de enfrontar un novo libro ou un novo artigo. A min gústame seguir as recomendacións dos amigos e Xulio dinos que a maioría das veces a aproximación ten o proceso propio dos preámbulos dunha batalla, cos seus espías e as súas avanzadas, con campañas de creto e descrédito que preparan ó lector e o animan a abocar o conflicto que se lle brinda.

Primeiro alguén chegou co ruxerruxe daquel libro, cunha opinión lanzada ó chou, cunha crítica, cunha lectura entendida ou cunha dúbida, tal vez facéndose eco dunha reseña impresa que anima ó lector a acercarse a unha librería e preguntar por iso que unha voz fiable asegurou como necesario ou convinte, e entón empeza a aproximación clandestina, unhas veces a través dos escaparates, mirando disimuladamente a capa do libro, e case sempre coa timidez que impón o descoñecemento da obra, ollando unha e outra vez o deseño da cuberta como se fose o espello da súa alma ata que algo che anima a entrar e preguntar por el, e aínda con el na man, sentindo o seu peso físico, se mira con sorpresa, receo ou decisión, dándolle a volta para ler a contracapa, unha páxina calquera do medio ou a biografía do autor por se é de fiar ou non; e ás veces animado pola complicidade do libreiro, que tal o socio dun contubernio secreto bísbache ó oído as virtudes ou maldades do libro, vas cara a caixa rexistradora decidido a posuílo e meterlle o ollo, talvez aínda dubidando de se serías timado ou non, ou se o prezo será adecuado ás expectativas. Nese intre, aínda na librería, xa se crea unha especie de sociedade secreta en que se debate se o libro ha de seguir con bo pé polos mal acondicionados sendeiros da lectura.

Xulio chegou en plan bélico, e cando lle digo que tamén pode establecerse unha relación de amor-odio propia de calquera parella, el segue coa súa exposición: