O tirapedras

O VIRULILLAS nunca foi un bo tirapedreiro. Cando nos xuntabamos a probar a puntería, el nunca daba unha no sitio, e por iso, cando saiamos á caza de lagartos e paxaros, non contabamos con el, e se viña, sempre o mandabamos poñer atrás, onde non estorbase. E iso aburríao moito. As máis das veces, argallábamos saír sen que o soubese, e non me quero imaxinar a cantidade de promesas cheas de rabia que facía contra cada un de nós, cando, de súpeto, se encontraba só co seu balón. Supoño que neses momentos de soidade foi cando se propuxo facer unha acaparación armamentística. Foi un día no recreo, mentres el e outro rapaz esquirían, para un partido de fútbol, e os demais falabamos da puntería de fulano ou citrano, cando puxo unhas condicións que todos houbemos de aceptar, que para iso era o dono da pelota: Por cada gol que se marque, había que darlle un tirapedras, empezando polo do primeiro que fora escollido do equipo goleado. O Virulillas non era bo tirapedreiro, pero a raposeiro non lle ganaba ninguén. Como podedes supoñer, ó cabo da semana, e a unha media de catro ou cinco goles por partido, o Virulillas desarmou a todos os rapaces de Cerqueixo, que comezamos a procurar gallas e gomas e lapelas de zapatos vellos para rearmarnos, e a notar a falta destas materias primas, naqueles tempos, cando un rapaz sen tirapedras era como un vaqueiro sen pistola. Houbo quen, por un par de gomas de dúas cuartas de longo chegou a pagar unha completa colección de cromos da liga daquel ano, co difícil que era de atopar a Veloso. Xulio mesmo, pagou pola lapela dun zapato vello a rarísima bolboreta número trinta dunha serie que saía nas caixas de mistos. E o peor de todo, a procura de gallas provocou unha poda indiscriminada das sebes, e máis dunha queixa á todopoderosa autoridade paterna. Pero entón volveu o Virulillas a argallar unha das súas raposadas, para lle sacar rendemento ó seu arsenal: correu o conto de que os do barrio do Norte dixeran que os do Sur eran un mixiriqueiros, e que os do Sur dixeran que os do Norte eran uns trapalleiros; co que, ó día seguinte, o partido de fútbol do recreo non era entre unha mestura de xogadores escollidos de mellor a peor, senón que foron claramente seleccionados os do Norte por unha banda e os do Sur pola outra. Logo, a rivalidade amosou a cara máis dura. Non chegou a haber goles, pero houbo patadas directas ás canelas con toda a intención. E de súpeto, cando alguén reclamou un penalti, armouse a tángana e, os líderes de cada un dos equipos, citáronse para un enfrontamento bélico na praia dos Petonciños, o sábado ás catro da tarde. Durante o resto da semana, os estrategos de cada barrio pasáronse as horas estudiando a praia, a maneira de entrar, de sorprender e de dispoñer as distintas forzas de ataque co escaso poder armamentístico de que dispoñían. Pero nisto apareceu, unha vez máis, o Virulillas. El tiña armas, e poñíaas en venda. Aquela guerra arruinounos a todos, coleccións de selos, de caixas de mistos, de cromos da liga e ciencias naturais, así como caixas de parches para a bicicleta, pasaron a poder do Virulillas a cambio dos nosos propios tirapedras, para dirimir quen eran os mixiriqueiros e quen os trapalleiros de Cerqueixo.

---

---