Fíxome nun gravado, dun xeito quizais inusual, non leo cunha visión óptica como adoito facer, detéñome con calma, e afróntoo inusualmente, de forma directa, como unha realidade. Comezo a sorprenderme da novidade da paisaxe inventada, ampla, brillante, resoluta, tan precisa que me fai crer que se ven os tellados, onde mirando mellor, só se perciben manchas de cor coa exactitude dos seus tons. ¿Mais como explicar que ese gravado, aínda que non describa nada, o diga todo? Indirectamente de día, as súas formas luminosas resultan cálidas e douradas na tonalidade gris das súas pedras, que de noite resplandecen. Nos seus minúsculos puntos de cor minuciosamente cuadriculados, transmiten a vida anónima, mais ordenada do seu interior, e as súas ventás ábrense e pechan. As súas luces préndense e apáganse como recadros amarelos, vermellos e azuis do Broadway de Mondrián. Buscar o fermoso na plenitude da luz e no esplendor da cor de Muros non é distinto de buscalo, coma nun cadro de Ingres, na pureza dos seus lugares con proporcións e formas plásticas, procurando a contemplación dos seus espazos. Non se chegou a recoñecer a un pobo pola forma na que os seus lugares se axitan e soan ó vento, ou polo xeito que ten ó reaccionar coa luz, se non se ten unha familiaridade profunda e continua con ela, contemplándoa como un fermoso cadro naturalista como facían os antigos pintores clásicos, senón vivindo nel. O que Pascal chamaba «razóns do corazón» coma un cadro de Corot onde se expresa unha comprensión afectiva, constante e profunda. ¿Quen podería entender o significado dun mínimo e case imperceptible movemento dos ollos e latexos nun rostro humano, se ese rostro non lle fora familiar? Volvo mirar o gravado e remato comprendendo que o que a emoción instantánea revela é a amplitude do monte, do mar, a atmosfera e singularidade dun lugar profundamente coñecido e amado. O espazo do meu pobo no gravado.