De Adro Vello e dos topónimos

Avelino Ochoa
Avelino Ochoa O GROVE / LA VOZ

AROUSA

07 ago 2022 . Actualizado a las 05:00 h.

Esta semana pasada rematou en Adro Vello unha esperada e verdadeiramente científica campaña arqueolóxica. Foi impulsada pola Consellería de Cultura, —entrementres vai tramitando a declaración como BIC— e deseñada e dirixida polo Dr. Adolfo Fernández, coa participación de especialistas das universidades de Coruña, León, Porto, Santiago e Vigo. Estivo, ademais, aberta ao coñecemento do público para o que se organizaron visitas guiadas, con moitas máis peticións de participación das que foi posible atender.

Unha moi boa iniciativa que permitiu a máis de duascentas persoas poderen recibir explicacións concretas, e provocará que eses visitantes se convertan en grandes divulgadores da extraordinaria importancia de Adro Vello, axuden a manter presión social para impedir que, de novo, este tesouro quede no esquecemento e acaden que se transforme —desde Os Castriños ata A Barcela— nunha zona musealizada. Para iso queda un longo camiño que precisará do empuxe constante da colectividade e duns orzamentos importantes das institucións públicas; pero a singradura de Adro Vello cara a ese obxectivo empezou nunha boa nave, con expertos e entusiastas mariños ao temón. Aínda que hai algo que non se vai investigar —e non me refiro a Os Castriños, aos cons do Sineiro ou do Vento, nin á Veiga da Igrexa, porque se fará—: falo de como se denominaría ese lugar.

Obviamente Adro Vello é un topónimo que naceu no século XVIII, con motivo do traslado da igrexa desde o xacemento ata o seu lugar actual hai 251 anos e fai referencia ao cemiterio que quedou a carón da praia, e onde antes existira ocupación desde a prehistoria nunha paraxe habitada cando era a aba dun outeiro, coa liña de costa a moitos máis metros cara ao Norte que hoxe en día.