Hoy ya solo los afiladores -y no quedan muchos ya- siguen recorriendo los pueblos tocando su silbato para avisar de su presencia y llamar a los posibles clientes. Pero hubo un tiempo en que también los capadores hacían sonar sus chiflos para atraer a algún campesino que necesitase sus servicios para castrar algún animal. Toñito no hacía eso, porque nunca se dedicó profesionalmente a ello, pero sí lo hacían quienes llegaban a Mosteiro para desempeñar su oficio: «Viña un de Castrelo e outro de Trabanca Badiña». En aquel momento ya en Meis había caballos en los montes, incluso más que ahora. «Antes levábanos para facer as labores do campo. Facíanas con cabalos e máis con vacas. Non todo o mundo tiña cabalos, porque despois comían moito e a vaquiña polo menos dá o leite e un becerro ao ano. O cabalo quedou para as casas mellores, para pasear. Despois había outras casas que tiñan unha burriña para ir buscar herba, porque non mancaba tanto as fincas e máis as vacas non as querían molestar».