Manuel Fernández, fillo do Comandante Sotomayor, fai lembranza dunha vida dura marcada polas súas ideas
13 dic 2008 . Actualizado a las 02:00 h.Manuel Fernández e Blanca, a súa muller, viven agora nunha vila xunta o mar, en Málaga, cunha súa filla. Un mar distinto, o de Arousa, viuno nacer e outro mar inmenso, o Atlántico, levouno cara medio mundo cando as cousas se puxeron moi difíciles. Hoxe, o faiado lembra a súa historia, dura e terrible, pero sobre todo digna e honrada.
«Cando comezou a Guerra Civil o meu pai tivo que marchar e loitou cos republicanos. Eu tiña sete anos e quedei na Pobra. Era pequeno, pero metéronme no calabozo, sen luz, sen comer, sen beber. E todo polo meu pai». Así estivo ata medianoite. «Entón, cando viron que non quitaban nada de min, déronme unha malleira. Unha mala besta pechoume os ollos e díxome que me ía dar un tiro na cabeza». Manuel non soltou unha bágoa: «Non vaias pensar que chorei, non ho, xa estaba afeito a esas cousas, estaba afeito a que os fascistas quixeran asustarme, pero non me asustaron de xeito ningún».
Os inicios do franquismo foron, para a súa familia, horribles. «Non tiñamos para comer, nin para vestir, nin para calzar. Andabamos pola rúa, roubando a comida. Eu, cando chegaba con pan de millo que roubara, na casa todos felices. Por un triste cacho de pan de millo».
Axiña trasládanse a Vilagarcía, na procura dos anacos dunha vida. E as cousas melloraron, aínda que non moito. Manuel comezou traballar cos carriños de xeados de La Montañesa. «Estiven cinco anos con eles e estaba contento porque eramos amigos e había moi boa relación. Pero pasabámolas moradas porque o único que traballaba na casa era eu, e tiñamos que comer todos, a miña nai, os meus tres irmáns e máis eu, con só 30 pesos ao mes».
Manuel marcha entón a Bilbao. «Nin se discute, alí gañabas nunha hora o que en Vilagarcía en todo o día». Cos cartos que puido xuntar cruzou a Brasil. O seu pai chegou despois. Logo de secuestrar, o 27 de xaneiro de 1961, o cruceiro Santa María xunto a Galvao e Velo, para chamar a atención internacional sobre as ditaduras de Franco e Salazar. Aló falou o comandante, nun mitin, e aló escoitouno o seu fillo... sen saber quen era el. Non se recoñeceron. «¿E qué ía saber eu, se marchou cando eu tiña 7 anos e el 32?». Só cos anos, viaxado xa a Londres, un amigo logrou poñelos en contacto. «Todo aquilo foi negro, pero mira, tanto que ían facer e non fixeron nada. Non tiñan cerebro, o cerebro tiñámolo nós e fusiláronnos. Quitáronnolo a tiros, e así pouco se pode facer». O diagnóstico dun país.