VENTO DA TRAVESÍA | O |
07 jun 2003 . Actualizado a las 07:00 h.FAI máis de trinta anos construíuse a urbanización San Vicente do Mar-Pedras Negras. Onde antes había piñeirais areentos, dos de engordar as lexítimas curtas, fórense abrindo rúas, erguendo edificios e armando unha cidade, que nin tiña, nin quería pobo de seu. Comeren o lavadoiro chamado, tan fermosamente, Río das Mouriscas e foren salpicando A Barrosa de chaleciños. Chegaren, e desapareceren, personaxes case convertidas en míticas nas nosas conversas de óptica aldeá. Unha, a máis impresionante, era León, un mastín cansado en por si que sempre parecía ladrar con eco. A teima dos nenos daquela estaba en saber se os nosos cans, palleiros a máis non poder e cativos como a fame, eran quen de enfrontárense a tan grande mamalón. Tamén viñera un dinamiteiro, seco e pouca cousa, O Minero, cunha filla loura que alcumamos A Minera, conductor dun Seiscentos que metía un ruído espantoso porque, dicía el, montaba motor de avión, e, polo bruído, sabiámoslle a onde ía e de onde viña. A min gustábame ollar, ás agachadas, para o sr. De La Cierva, o promotor, con seu falar tan alto tan ben arremedado por nós; disque era listísimo por aparecer na Enciclopedia da escola un tío del como inventor do autoxiro. Que empicharan campos de pasto e nos botaran daqueles ermos, amoloume; non me gustou cando foren pondo cada vez máis atrancos por varar na Barrosa; e a miña estética aldeá acaía rara entre aqueles nenos con fasquía de ricos. A Barrosa converteuse en San Vicente del Mar e nunca máis foi San Vicente. Estes días dixérenme que xa vai habendo quen di que é de alí. Non sei se eles saberán estas cousas, nin se eu o entenderei. Xa non importa porque disque se leva ser pobo sen memoria.