Canto tempo había que non se tiñan diante un do outro? ¿Catro anos?? ¿Cinco?... ¿Máis? Foran os que foran, parecera que pasase unha eternidade ou que a amizade de ambos os dous fora soamente un soño.
Mentres se achegaba xunto a el, os recordos empezaron a manar de súbito nos seus miolos. Aqueles de cando cativos ían á escola, os de cando as verbenas coas mozas, os das vodas de ámbolos dous. Os de cando os bautizos dos fillos de ambos. Moitos eran os que estaban a pasar por debaixo da ponte da amizade esquecida.
Recordos que, sen decatarse, fixeron que dos seus ollos saíran aquelas bágoas cando lle chegou o de aquel malentendido que nunca fora reparado, máis que todo pola súa vaidade e polo seu orgullo.
Malentendido que quixo lembrar cal fora pero somerxérase tanto en si mesmo, que o único que fixera fora afogar aquela amizade. Non tiña dereito a chamarlle amigo cando fora el o que matara aquela relación.
Ricardo estaba alí en medio de todos os amigos que tiñan en común; amigos que tanto insistiran e o aconsellaran que deixara o seu orgullo e esquecera o pasado.
Pouco a pouco foi achegándose xunto Ricardo, os pés pesábanlle moito, o que facía que os seus pasos se tornaran lentos, moi lentos. Todos os alí presentes foron apartándose, deixándolle o camiño libre. O silencio que reinaba, naqueles intres, era enxordecedor.
Cando se encontrou cara a cara con Ricardo, non soubo que dicir, as bágoas seguían baixando polas súas meixelas, as mans suábanlle e tiña a sensación de desmaiarse, pois as pernas no querían manter o seu corpo.
Tivo que apoiarse no cristal que os separaba para non caer no chan e apoiando a fronte no mesmo cristal tan soamente puido dicir o que tanto e tanto lle custara dicir en vida de Ricardo? «Perdón, amigo meu».