Cultivar a amizade é o mellor investimento en tempos desacelerados. Cando cae Fadesa, queda a fría caña mirando cos lentes alegres dos camaradas. Se Florentino vende Fenosa, queda un abrazo furtivo despois de cantar pero sigo siendo el rey . Un amigo vale máis que os tesouros da ría de Vigo. É unha garantía, cando ninguén dá garantías de nada. Cando non hai un banco que solte un crédito, sempre haberá un amigo que asine para ti un pagaré de abrazos con intereses. Eu colleito amizade por toneladas. Conto os amigos cos dedos da man, pero teño varias mans para poder contalos. Os amigos son maxia: sacan o coelliño da sorte cando a desfortuna estira sobre ti as súas balas. Colecciono amigos de todas as cores e vocacións. Íntimos que sinalan os erros que non debo cometer, pero son un tipo condenado sempre a equivocarme. Amigos de todas as horas. Noctámbulos coma min e madrugadores como o sol do verán, que se levantan ás seis porque non lles gusta espertar no cinco. Cando todo cae, crise tras crise, non perdas a lotería de ter alguén con quen contar cando a vida non conte contigo. Despois do último fracaso, hai sempre un amigo. E cando o amor da túa vida non está, estará sempre el, ela, que acariñará as túas noites como quere acariñarte esta columna sentimental. Aos amigos hai que darlles, sempre. E non pedir: porque eles dan sen que ti pidas. Amigos por teléfono, que reparten bicos a pesar da distancia. Amigos no viño, na risa, na lágrima de emoción (ou de tristeza). Amigos como ese ao que lle murmuro versos e sempre me grita, en medio da inspiración: «¡Veña, home, recita rápido!». Gústame a palabra amigo . Son a miña patria. E sei que, cando non quede nada por vivir, terei mil vidas que compartir con eles. Entre risas. Sabendo que só vale, sempre, o que permanece. Os amigos perduran. Son. Están. Cultivar amigos. Imprescindibles. Como o sol de xullo.