Entrevista | BEGOÑA FERNÁNDEZ «É unha gran recompensa tras abandonar Galicia moi nova»

Begoña Fernández Molinos (Vigo, 22 de marzo de 1980) é unha das xogadoras que integrou a selección que conseguiu o maior éxito na historia do balonmán español. La Voz localizábaa apenas media hora despois de ter recibido o premio como mellor pivote do Campionato de Europa. Aínda non llo cría.

-¿Esperábase o premio?

-Que vai! Para nada. Non mo podía crer. Eu estaba tan tranquila vendo quen eran as xogadoras que formaban o equipo das estrelas do campionato cando de súpeto pronunciaron o meu nome e non mo podía crer. É unha gran alegría.

-¿A quen llo dedica?

-A toda a miña familia sobre todo, que sempre estivo aí para apoiarme e á xente que confiou en min todos estes anos que estiven lonxe de casa.

-E é que se foi con 18 anos para fichar polo equipo que levaba varios anos gañándoo todo en España, o Osito de Valencia. ¿Este europeo colma a aposta que fixo no seu día?

-Si. É a recompensa a todo o sacrificio que realicei tras abandonar Galicia, a familia e os amigos moi novo. Estar lonxe de casa é moi duro. Cando cheguei a Valencia con 18 anos e vinme rodeada daquelas buenísimas xogadoras, preguntábame que facía alí. Pero compensou.

-¿Como ve o balonmán galego feminino desde a distancia?

-Non se. Son xa dez anos lonxe. Hai xente alí que me axudou moito, no equipo no que empecei a xogar, o Ría de Vigo, que xa non existe, e despois no Porriño. Oxalá Galicia tivese un equipo en División de Honra.

-¿Como sabe esta medalla de prata?

-Incriblemente ben. É un gran éxito. A ver se serve para fálese máis de nós, que nos teñen moi abandonadas, tanto nos medios como a Federación.

-Unha pena non pór o broche de ouro...

-Noruega é a mellor selección do mundo. Leva anos demostrándoo. Plantámoslles cara nun primeiro tempo moi boa, pero despois se despegaron e acabamos relaxándonos un pouco a verdade, talvez debido ao enorme desgaste físico que tivemos no campionato.

-¿Cales foron as claves para o éxito?

-Talvez que formamos un grupo moi unido, cheo de alegría, que saímos a dar o cen por cento en cada partido. Ademais temos uns adestradores moi bos.

-¿Pódese esperar que esta xeración lle siga dando alegrías ao balonmán español?

-Iso espero. Eu creo que pode ser. Oxalá non quede todo aquí. Sería importante ir cara arriba.

-¿A nivel persoal como se expón o futuro?

-O máis inmediato é intentar gañar títulos co meu actual equipo, o Itxako de Navarra.

-¿Queda moito balonmán no corpo?

-Teño 28 anos e poden pasar moitas cousas. Pero agora mesmo vivo o día a día, non o teño pensado. Talvez ata que o corpo aguante.

-¿Volverá a Galicia?

-Por suposto. É a miña terra e é o que estou a desexar.

-¿A que se dedicará cando deixe o balonmán?

-Estudei auxiliar de clínica en técnicas de laboratorio e espero seguir esa rama.