Son unha persoa confiada por natureza. Confío na profesionalidade dos profesionais. Teño un fontaneiro de cabeceira, panadeiro de cabeceira... Médico non, pois estanmo a cambiar cada 6 (2x3). En xeral confío nas persoas. Lémbrome que de rapaz ía para o instituto con Mariano do Cura e Mariano tiña unha irmá que me gustaba moito. Só o sabiamos eu e o meu mellor amigo, o fillo da miña nai, ou sexa eu só. Pois iso, íamos andando e ao lonxe vin un billete de 20 pesos (¿lembrádesvos?, os marróns). E dixen «hostia un billete de 100 pesetas». Mariano correu como unha bala, e díxome: «Víchelos ti, pero collinos eu e agora son meus». Automaticamente a súa irmá deixou de gustarme. El non, pois xa non me gustaba.
Seguín a ser confiado. Mariano precisaba demostrar que non era de fiar e eu dinlle a oportunidade. Anos despois, nunha verbena, eu estaba a bailar cunha moza. Eran aqueles tempos nos que se levaba pedir o baile, o home á muller. Unhas veces dicíanche que si e outras que non. Eu bailaba pouco. O dito, estaba a bailar e nunha mirada ao chan, vin un billete de mil pesetas. Non quería deixar á moza no medio da peza e, o mesmo tempo, tiña medo que viñera Mariano do Cura por alí. Por alí pasou Chucho da Jauvea, un coñecido meu. Fíxenlle un sinal, sinalando o billete, colleu o sinal á primeira e colleu o billete tamén á primeira. Meteuno no peto e esperoume. Ao acabar díxome: «Toma é teu». E eu respondín: «Non, é dos dous».
Seguín a ser confiado, Chucho da Jauvea precisaba demostrar que era de fiar e eu dinlle a oportunidade. Somos grandes amigos e ademais eu co tempo casei coa súa irmá.