Entrevista | salustiano mato de la iglesia candidato a reitor da universidade de vigo do grupo alternativa universitaria «Somos unha fábrica de solucións»

Semella tímido Salustiano Mato: nunha hora de conversa non pronuncia en ningún momento a palabra reitor , o posto ao que aspira. Refírese a el como «dar este paso» ou «asumir o reto». Pero doses de ilusión non lle faltan e, aínda con reparo a certas verbas, Mato ten un plan. Quere que a Universidade de Vigo sexa internacional.

-¿Que Universidade soña para dentro de catro anos?

-Soño cunha Universidade que produza unha luz que brille no mundo, pero que dea calor ao seu entorno.

-Moi pegada ás tres cidades.

-Exactamente. Dar luz e calor significa que temos que facernos ver como unha fábrica de solucións dos cidadáns, que o somos, das empresas e un aliado estratéxico para todo tipo de institucións.

-¿O entorno percibe que a Universidade lle dá calor?

-Non, non. A Universidade creouse en 1990. Eramos un neno. Cando chegamos ao goberno en 1998, con Domingo Docampo, preguntábaslle a calquera persoa e non sabía dicirche onde estaba, mandábanche á universidade laboral. Melloramos. No ano 2003, unha enquisa dicía que a institución que máis apreciaban os vigueses era a Universidade e logo o Celta. Eramos adolescentes e gastamos moita enerxía en formarnos. Pero xa chegamos á maioría de idade e temos que amosarnos. -Con vinte anos tamén corren o risco de ser un mozo «nin-nin»: nin estuda nin traballa. -Non, porque senón, non estaríamos onde estamos. Nos últimos doce anos fomos quen de ser unha das universidades máis novas pero máis innovadoras e que máis creceu. No campo da investigación estamos entre as 15 primeiras, pero en 1998 estabamos no 40. Esta Universidade non está nada mal. Temos que canalizar a enerxía ás necesidades do entorno.

-Volvemos ao calor do entorno. Criticouse do reitor actual que non tivese presenza, que non se lle vise a cara.

-Non podo valoralo. Tocoulle unha época de grande transformación interna, con Bolonia. Iso obrigou a gastar moitas enerxías cara a dentro. Agora xa se fixo o traballo duro. Este é o momento de convertelo nunha oportunidade para prestixiar a excelencia académica da institución e convertelo nunha imaxe de marca da Universidade e de Vigo.

-Bolonia é renovación. ¿Que ideas ten?

-Debemos ter unha gran oferta académica de calidade e atractiva para penetrar no mercado. Pero hai que saber que potencial temos e desenvolvelo. Aí hai que xogar con cooperación intelixente dentro e fóra. E buscar a internacionalización.

-Faltan fondos para as universidades pero vostede non pide máis cartos á Xunta, senón outro xeito de dalos...

-Pido outro xeito. Así o entenden os cidadáns. Que o financiamento sexa en función do cumprimento de obxectivos, de beneficio socioeconómico para o país. A Universidade de Vigo, non sei se é porque nos contaxia o dinamismo da cidade, está máis preparada para isto.

-¿Que perfil debe ter a Universidade en investigación? O reitor defende os grandes grupos, os agrupamentos, que a Universidade se singularice.

-Se vas ao campo internacional, debes saber onde hai ocos, para meterte e lideralos. Facendo iso podes axudar a outras áreas máis pequenas. A riqueza é a diversidade. Son da idea de dar o salto aos agrupamentos, porque son os que establecen masa crítica. Non suman, multiplican. A algúns investigadores hai que ensinarlles que son moi bos no seu, máis do que pensan.

-O gran macroagrupamento é o campus do mar.

-É un obxectivo moi global, que terá varios agrupamentos. Hai que crear unha imaxe de marca de Vigo.

-¿Hai posibilidades de que Vigo sexa o gran referente mundial en investigación mariña?

-Si.

-Que a xente que queira investigar diga: «Vou a Vigo».

-Si, si. Se facemos o que temos que facer, nun prazo de catro ou cinco anos, pode suceder iso. E sen infraestruturas novas.

-Pero mellor se as hai.

-Se as hai mellor. Temos que xogar con varias posibilidades, non se pode pensar nunha soa [en referencia á ETEA]. Temos que entrelazar a outras institucións. Falta articulación. O campus do mar pretende articular as capacidades. A nivel cuantitativo, temos máis expertos no mundo mariño por metro cadrado que en ningún lugar de Europa. Hai atractivo para atraer xente de gran talento.