Xoaniña tiña un bico, gardado no seu maxín.
Rañaba na sombra dos soños, coa esperanza de redescubrir ese gran carballo de agarimosas pólas cheas de sabedoría que a súa avoa lle adoitaba contar ao carón da lareira, na súa vella casa de pedra, cunha folla verde no colo que arrecendía e abondaba con sorrir.
Medraba sen medos, enchida de ledicia e mergullada neses ollos verdes como o resío da mañá, arrodeada de sabias verbas, doces sentimentos: aromas de ensinanzas nobres.
Ficaba queda escoitando a escuras esa luz que reflectían as faíscas da morriña, de quen quere regresar ás olladas dos antergos, para ulir de novo o realmente verdadeiro, sosegadamente, paseniñamente, o zoar dese vento preguiceiro arroupado de vagar, eses espertares enxebres que Xoaniña non volveu sentir.
Buliu presa do futuro, sen percatarse do fugaz do pasado, e agora ten que reconstruír o seu soño, para atopar o camiño de regreso ao seu fogar; sen casa de pedra, sen carballo das medoñas...
Pero cunha fiestra que dá ao solpor, uns pequenos ollos que fican mirándoa con bicos nos beizos. E no colo da Xoaniña, unha folla murcha que lle di: «Mágoa do teu sentir, sorrí».