Quieren evitar situaciones de desamparo como la denunciada por la familia de una niña de Ourense
10 nov 2009 . Actualizado a las 02:00 h.La Federación Galega de Diabéticos reclama la presencia de personal de enfermería en los centros educativos para evitar situaciones de desamparo o descoordinación como la denunciada ante el Valedor do Pobo por una familia de Barbadás (Ourense).
El nuevo presidente de los diabéticos gallegos, Manuel Martínez Barral, asegura que es una reivindicación no solo de los afectados gallegos, sino de toda España. «Xa hai un par de anos que se falou deste tema nun congreso español; debería haber unha enfermeira para poder prestar apoio e primeiros auxilios, e non só a nenos diabéticos, senón tamén a todos os demais, que poden ter outras enfermidades que precisen apoio ou que poden sufrir unha caída e necesitar axuda no momento».
Martínez Barral afirma que «o caso de Ourense é tremendo. Non sei cal foi a actitude da familia co profesorado, pero a un chavaliño que non sabe ler os números hai que axudarlle. Os profesores igual non teñen por que facelo, pero Sanidade ten que solucionalo porque igual cando veña unha ambulancia é tarde». El representante de los diabéticos gallegos afirma que en este tema quieren avanzar «paso a paso» y que en la actualidad están «en trámites para pedir ese apoio de persoal de enfermería».
El presidente de la asociación de diabéticos ourensanos, Auria, califica el caso del colegio de Barbadás de «complicado». «Unha nena desa idade, en teoría, é dependente porque pode saber facer o control de glucosa, pero non ler resultados, analizalos e saber o que ten que facer. Nós -asegura David Carreira- tratamos de mediar co centro, incluso coa Consellería de Educación; o problema é que a relación que tiña a nai co centro era moi mala. Eu entendo que, cando á nena se lle diagnostica a diabete, o impacto é grande e entendo que a nai se poña un pouco nerviosa».
Cuestión de buena voluntad
En el centro educativo, abunda, le explicaron que, ante la actitud de la familia, habían decidido cumplir exclusivamente sus obligaciones. «Eu tentei mediar; sei que, en xeral, os profesores tratan de facer o posible para evitar problemas, os centros sempre poden facer máis do obrigado, pero de boa vontade. A nós non nos foi posible mediar máis».
En su escrito al Valedor do Pobo, la madre de la alumna hace referencia al problema de entendimiento con el centro y afirma que la dirección dejó claro que «el problema es personal [con ella] y que quien paga las consecuencias de sus posibles desavenencias conmigo es mi hija, cuyo único pecado es ser diabética». Lamenta que la dirección no esté «dispuesta a disculpar mi comportamiento si en algún momento pierdo los nervios debido a la difícil situación que está viviendo mi hija».
Al margen de esta circunstancia personal, desde las asociaciones de diabéticos coinciden que «hai indefensión porque a actuación dos centros é cousa de boa vontade; a lexislación non lle permite a un profesor facer traballos sanitarios, poden incluso denuncialo, son cousas complicadas. Normalmente -afirma Carreira-, nos centros sempre hai algún profesor, normalmente o de educación física, con formación en primeiro auxilios, pero non teñen esa obriga; aí é onde está o baleiro legal».
José Luis Chamorro, pediatra del Complexo Hospitalario Universitario de Vigo y miembro del Grupo Gallego de Diabetes Infantil, entiende que «el mayor problema es cuando el niño come en el colegio porque, si necesita ponerse insulina antes de comer, alguien lo tiene que pinchar. Normalmente, con buena voluntad, siempre hay alguien en el centro que tiene un familiar diabético, está sensibilizado, y lo hace, pero no los podemos obligar. Yo tengo madres de pacientes que van ellas al colegio a interpretar los resultados».