Seguro que, con las cosas que cuenta ella y lo que a diario llega de Oriente Medio, a sus próximos se les hace un nudo en el estómago cada vez que piensan en el trabajo de María, en su estreno en la cooperación expatriada: «Sei que os meus pais preferirían terme máis preto de eles, pero apóianme e gústalles saber que estou traballando en algo no que creo». Y en lo que cree ahora, dice, es en la «forza» de la población palestina.
«Nos últimos cinco meses que levo en Palestina, teño aprendido moitísimo tanto do traballo como da xente que me rodea; a experiencia está sendo moi intensa e o feito de ver a actitude de resistencia da poboación palestina ante o contexto de ocupación e a constante violación dos seus dereitos non fai senón animarme a continuar traballando para contribuír á mellora das súas condicións», completa.
Pese a lo mucho que separa el mundo en el que ella se movía antes de abril y el que hoy ve, la lucense entiende que no hay tanta distancia con el Norte: «A pesar das diferenzas culturais que existen, vexo un montón de aspectos psicolóxicos e sociais comúns. ¡Ata percibo unha semellanza entre algunha música palestina e a galega!». Será que no ha dejado la vena musical que le llevó a acabar la carrera de guitarra a la vez que Ciencias Políticas.