Os dous directores de centros de arte contemporánea en Galicia consideran que, na práctica, non ten por que haber diferenzas entre un centro de arte e un museo de arte contemporánea. Sinalan ambos os dous que é máis unha cuestión de traxectoria de cada institución que dun problema de definicións.
Pregunta. ¿É posible que haxa unha identificación entre centro como espazo de actividades e museo como un espazo de exhibición?
Miguel von Haffe. Os centros de arte naceron en Alemaña cunha intención e unha vocación moi clara. Esa denominación foise estendendo e quizais quería apartarse do que eran os museos anteriores, pero creo que agora funcionan en paralelo sen que se defina polo nome unha actividade determinada ou outra. A cuestión aquí é máis de traxectoria de cada institución que de definición e, nese sentido, non é importante como se chamen.
Iñaki Martínez. Estou completamente de acordo con Miguel en que a denominación non incide no carácter do museo. Entre outras cousas porque, en moitos casos, os nomes de cada institución se deciden cando se fai o edificio e non están completamente definidos os usos e os proxectos.
P. ¿Como definides as relacións entre centros, comisarios e artistas?
M.?V.?H. Montar unha exposición é moito máis que colgar uns cadros. Unha exposición ten que establecer un discurso e hai veces que o propio artista pode establecer ese discurso e hai veces que non. O comisario é quen ten que ofrecer esa primeira lectura, pero eu sempre critiquei que os directores de centros asumisen moitos comisariados e agora sigo pensando igual.
I.?M. Creo que unha grande parte dos artistas prefiren traballar con comisarios e unha exposición como a que temos agora de Barbi no Marco non podería ser igual sen a participación do seu comisario (Juan de Nieves). Quizais hai artistas que consideran que non precisan ter comisarios, pero eu creo que estes son os que máis necesitan dun comisario.