Ás seis da tarde as mulleres que vivían nas rúas Fernando VI e Carlos III chamaban polos nenos para que entrasen nas casas. Era a hora en que os aprendices de Bazán saían das escolas do Estaleiro, e varios centos de rapaces entre catorce e dezasete anos, todos a borear e andar apresa, recordaban unha película de éxito, titulada Cuando ruge la marabunta.
Tamén naqueles anos a rivalidade entre o Racing e o Deportivo deu pé a enfrontamentos terribeis entre as afeccións. Especialmente sonado foi o do Tren da alegría, que saíra de Ferrol e rematou cos cristais rotos polos croiazos dos coruñeses que, despois do partido, o esperaron no apeadeiro do Burgo.
Neste dobre escenario quero recordar a don Manuel Pérez Fanego, director da Coral Polifónica, capelán da Constructora e gran afeccionado ao fútbol.
Don Manuel tiña o xenio arrecepido e alporizábase cando os aprendices de Bazán boreaban, cando os barítonos ou os tenores da coral entraban a destempo, e cando os árbitros perxudicaban ao Racing, que, para un forofo coma el, era sempre.
-¡Árbitro, fillo de puta!- berraba un en tribuna, e, volvéndose ao cura, disculpábase: Perdone, don Manuel.
E don Manuel, como un tizón aceso: -¡Llámaselo, llámaselo, que yo no puedo!
Unha tarde o Dépor gañou -coa axuda do árbitro, naturalmente-, e os coruñeses celebrábano na praza do Inferniño. Don Manuel subira ao tranvía, pero viaxaba pendurado por fóra, de tan cheo como ía; e, ao velos, berroulles algo mentres lles mostraba o paraugas, desafiante. Foi mala sorte porque non se decatou da proximidade dunha columna e mancou o brazo.
Don Manuel era como un Correcaminos con sotana. Ía dun lado a outro, a grandes alancadas. Así entrou unha tarde na aula da Escola de Aprendices de Bazán para dar a clase de relixión; pero, non ben sentou, arrugou o narís e uliscou en todas direccións, tentando saber de onde lle chegaba un cheiro noxento. Por fin abriu o caixon da mesa e descubriu, abraiado, unha broada de cristián cunha nota que dicía: Mierda para el cura.
Don Manuel saiu como unha chispa cara a Secretaría, e como unha chispa volveu acompañado de todo o persoal. Foi Hernández quen se encargou da investigación para descubrir o autor da canallada. Colleu o papel e mandou ao rapaz do primeiro pupitre que escribira varias veces no encerado Mierda para el cura.
O rapaz fíxoo, Hernández comparou a letra, viu que non se asemellaba e mandou ao seguinte, que tamén resultou inocente; e outro, e outro, e outro? Don Manuel, máis intelixente que o investigador, pensou que varios encerados cheos de merda para o cura eran demasiado, e puxo fin á pescuda. Colleu a carteira e o paraugas, e largou sen dar a clase.
Pero aquelo non foi máis que unha tropelía dun grupo de larcháns. O agravio para a memoria de don Manuel está en que despois de aprender a cantar a varias xeracións de ferroláns, de crear e dirixir en Ferrol unha das grandes corais de España, non hai nada na cidade que o recorde. Penso que Ferrol está en débeda co cura Fanego e que o centenario do seu nacemento, neste 2011, pode ser unha espléndida oportunidade para enmendarnos.
sirolopezlorenzo@yahoo.es