Entrevista | paco penas fotógrafo «A fotografía é como saír a pescar, hai días que nada»

Naceu en Dorvisou (Vila de Cruces) e leva dezaoito anos vivindo no sur de Tenerife pero sente a necesidade de respirar aire da terra. Acaba de rematar estes días o Camiño de Santiago, que realizou co seu fillo Uxío en Pedrafita e en breve amosará parte do seu traballo fotográfico na Fundación Casa Museo A Solaina de Piloño.

-¿Que tipo de fotos poderemos ollar na Xuntanza Literaria de Piloño?

-Parte das fotografías que exporei na Solaina de Piloño xa se puideron ver na mostra Crucesarte, no Auditorio Xosé Casal de Vila de Cruces, e outras forman parte dunha tirada que fixen no Corpiño. As fotos de O Corpiño foron feitas todas elas nunha soa mañán. Son primeiros planos, moitas caras que me chamaron a atención e que fun captando ao longo das horas.

-¿Blanco e negro ou cor?

-Empecei facendo foto en blanco e negro pero persoalmente opino que o cor é moito máis práctico.

-¿Dende cando se adica, por certo, á fotografía?

-Cóntoche. Eu quería ser poeta, logo pintor e acabei sendo taberneiro. Cousas da vida... E agora con 46 anos, poetizo a miña vida a través da fotografía. Mira, a fotografía é como saír a pescar, hai días que nada e outros voltas co cesto cheo. Algunha xornada saes enormemente inspirado e outros non atopas nada que che chame a atención. É coma todo, podes voltar á casa con moito material bo, con pouco e malo... Depende. No caso de O Corpiño, na mañán en que estiven alí, tirei preto de catrocentas fotos pero logo só escollín unhas corenta.

-Acaba de rematar o Camiño de Santiago antes de colgar as súas creacións na Fundación A Solaina, ¿como foi a experiencia?

-Primeiro, o motivo polo que decidín facer o Camiño de Santiago foi por unha búsqueda pero tamén co propósito de facer fotos. O camiño é coma unha moza que che dá bicos e labazadas. É unha experiencia diferente na que sentes alegría e dor, cansanzo, non sabes se conseguirás erguerte ao día seguinte para continuar pola dor que sentes no corpo. O que sí che podo decir é que xa estou pensando en voltar a facelo. Empezalo de novo de Compostela a Finisterre, pola mariscada que alí me poderei pegar claro.

-¿Cantas fotos tirou ao longo deses días?

-Fixemos o meu fillo Uxío e máis eu o camiño en sete días e creo que teño feitas unhas catro mil fotografías. Estiven xogando co movemento. De feito a exposición que pretendo facer con dito material se podería titular Xogando co Movemento. É unha idea que se me ocurriu recentemente pero non está pechado o título. O primeiro é estar na Solaina.