«Basicamente, o poderío da fidalguía galega se centraba no eido local»

Científico contratado polo CSIC no Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento, Antonio Presedo Garazo desenrolou os seus estudos en Filoloxía Galega desde súa xéneses no século XVI ata a súa crise socioeconómica e de identidade na segunda metade do século XIX. No ano 1996 gañou o premio Vicente Risco de Antropoloxía e Ciencias Sociais. Onte presentou na librería Couceiro seu libo A fidalguía galega , publicado por Edicións Lóstrego.

-Vostede ten publicados outros libros anteriores sobre a fidalguía galega. ¿Cal é a achega deste?

-Os dous anteriores ensaios que publiquei tiñan como obxecto o estudio da pequena fidalguía anterior. Neste a temática específica se centra nas súas estratexias de reprodución social e na importancia do seu capital simbólico para acadar a perpetuación do grupo en toda a época moderna.

-¿Como logrou consolidar o seu poder esa fidalguía?

-Valíase dunha serie de mecanismos que, por outro lado, son os propios da economía tardo feudal, sustentándose no cobro de rendas territoriais e no mercado da terra.

-¿Esta fidalguía non tiña ningunha característica galeguista?

-É unha fidalguía que encaixa no que se coñece como pequena nobreza periférica. Basicamente, seu poderío se centraba no eido local. Era unha nobreza ligada ao ámbito galego e que, debido a iso, gozaron de gran poder a nivel local.