Que sopre o nordés

Convídanme a escribir un artigo sobre o ano que está a piques de rematar. Un ano no que a miña actividade artística foi moi intensa, con exposicións, publicacións... Non foi algo que buscase, senón o froito dun traballo de anos, que por diversos factores atopou moita visibilidade neste 2022. A auga filtra mesmo entre as pedras. Así é o traballo das mulleres, dende a resistencia imos abrindo fendas polas que sae o manancial que levamos dentro. E canto custa abrir esas fendas!

Mais non me gusta falar sobre o que fago, as cousas cando pasan non é para contalas, senón para vivilas. Entón prefiro levar este artigo ao terreo da reflexión sobre o que supón para min esta actividade artística.

Hai uns días daba unha charla nunha asociación de mulleres e dicía que unha persoa que le nunca estará soa, porque cando lemos un libro estamos dialogando con alguén que nos abre un eu mesma abro, unha ponte tendida ás persoas que van ver as obras que creo. E ao mesmo tempo é a miña táboa de salvación. A miña forma de estar no mundo e contalo. É ese espazo no que non hai patrón que goberne, máis que a miña propia liberdade. E gárdome moito de que así sexa.

Ronsel

Esta actividade conéctame con todas as creadoras que foron antes ca min e coas que serán. Formamos parte dun ronsel e imos da man unhas das outras. E cada triunfo de unha de nós axuda a sacar das tebras a todas as silenciadas, porque formamos parte dunha mesma voz. E é aí onde atopo sentido aos propios éxitos, no feito de dar continuidade a ese ronsel. Porque a nivel persoal non necesitamos nada máis que poder facer a nosa actividade en plena liberdade.

O éxito dunha creadora é estar na soidade do taller traballando no que a unha lle gusta, escoitando una boa música mentres arrancas dun lenzo en branco para abrir unha xanela e contar unha historia. Os azuis e os vermellos van chegando para poboar de vida o baleiro. O arrecendo da pintura, a sensualidade das formas, o compromiso firme cunha voz que estamos deixando abrollar en cada pincelada. Ese momento é marabilloso.

Mais tamén precisamos contar a nosa historia fóra do obradoiro. Chegar ao público para que o creadoras traballamos todo o ano.

O xenio é unha categoría masculina e viril. Non é para nós, foinos negada dende sempre. Para de ter que demostrar, cansas de escoitar cousas que nos agreden como creadoras e como mulleres. Aínda hai quen se asombra da nosa capacidade para atender a tantas cousas!

Pechadas

Pois por iso, por elas, as que non puideron firmar as súas obras, ás que se lles negou a posibilidade de desenvolver o seu talento, ás que lles roubaron obra e ideas, ás que se lles dixo que tiñan un xenio moi viril, as que tiveron que renderse pechadas nunha cociña a coidar da familia mentres soñaban con explorar o universo… Xa só por elas hai que celebrar cada éxito dunha mesma. Temos a obriga de celebralo, incluso contra o pudor que sinto mesmo ao escribir este artigo. Porque cada paso que damos é un berro contra o silencio. E non deixaremos de traballar ata que a voz de todas sexa unha voz libre. Que sopre o nordés!

Uns apuntes biográficos

Viki Rivadulla Conde. Nace na Coruña (1964), pero é muxiá de por vida. É licenciada en Filosofía. Se ben ten experiencia como ensinante, leva un longo camiño percorrido no mundo da arte, sobre todo na pintura e na escultura, pero tamén loce o seu labor como artesá bonequeira. Leva protagonizadas máis de 38 exposicións individuais. Agora mesmo pódese ver a súa serie Atlánticas na sala Antón Mouzo de Vimianzo. Foi recoñecida como Boa e Xenerosa e a súa inmensa obra tamén se puido ter visto noutras 70 mostras colectivas, así como en murais na propia Muxía, Fene ou Carballo.