O deus do fútbol

Cando vemos un filme onde os protagonistas son figuras do fútbol custa moito traballo crer que as xogadas estean realizadas polos actores. Sospeitamos a presenza dun dobre, receamos do engano mentres, noutro tipo de filmes, non nos choca vermos aos actores faceren cousas nos límites da condición humana. Paradoxos da arte. Carlos Cuarón, o responsable deste filme, tiña perfecta conciencia do problema. Por iso escolle velar case sempre o que ocorre no campo e céntrase nas reaccións dos personaxes para nos describir a traxectoria de dous irmáns, proletarios no México profundo, descubertos por un cazatalentos e catapultados á condición de estrelas. Os dous teñen estilos de xogo ben opostos. De aí os seus alcumes: Cursi (Gael García Bernal), o preciosista, e Rudo (Diego Luna), o contundente. Conta a historia do cazatalentos Batuta (Guillermo Francella), quen, ao tempo que filosofa sobre o fútbol nun estilo grato para os afeccionados, vai comentando a ascensión ata o éxito que os irmáns non saben manexar, tanto polas súas limitacións persoais e de clase como pola corrupción xeneralizada no mundo do fútbol e na sociedade que o rodea. Exemplos sobran na historia do deporte e isto fai o filme previsible, mais esa previsibilidade pode verse como un defecto ou unha estratexia, pois vén mostrar que o xogo é o espazo da ilusión no pleno sentido da palabra, onde felicidade e engano van unidos. Xa se sabe: o fútbol é moito máis que fútbol. É a relixión e o opio dun mundo ateo.

Constitúe todo un símbolo (non llelo vou desvelar) como acaba o soño que Rudo e Cursi albergaban desde os tempos de miseria: construírlle á súa nai unha casa na beira do mar. Unidos, desunidos, mais sempre irmáns, son vidas paralelas e traxectorias en contrapunto, a permitiren debuxar un corrosivo cadro da sociedade mexicana. Fica no espectador a sospeita de que, salvadas as diferenzas entre México e o primeiro mundo, a tiranía do diñeiro (do resultado) enlea desde a raíz a épica poética do deporte rei.