A porta máxica

Hai dous mil anos, pola muralla romana de Lugo, paseaba un romano chamado Máximus. Atopou unha porta moi estraña. Entrou por ela e, cando estaba dentro, viu cousas moi raras: xente con catro ollos, seis brazos, cinco cabezas…

Un pouco despois, mentres exploraba, un ser deses raros saudouno, chamábase Rex, e díxolle que era da tribo dos Corneax.

Falaron un anaco e ensinoulle o seu mundo: que comían, como durmían e presentoulle ao seu xefe. Máximus díxolle que estaban en plena guerra cos castrexos e que non lles viría mal a súa axuda.

Cando Máximus volveu coa súa xente, contoulles todo o que lle pasara e que se atopara cunha estraña tribo. Os seus compañeiros, non moi convencidos do que lles contara, partiron cara aquel lugar.

Cando chegaron alí, entraron detrás de Máximus e quedaron abraiados co que atoparon. Máximus levounos onda o xefe dos Corneax, e falaron entre eles horas e horas, hasta que se puxeron de acordo, e se uniron para loitar fronte aos castrexos.

A primeira batalla na que se enfrontaron, gañárona, pero aínda non se coordinaban moi ben e tiveron que adestrar moito. Uns días máis tarde, xa derrotados os castrexos e conquistada toda Galiza, os romanos partiron cara Roma, onde tiñan ós bárbaros intentando ocupar a súa capital.

Cando loitaron contra os bárbaros, gañaron con facilidade grazas á forza dos romanos e a vantaxe que lles daban os numerosos brazos dos Corneax. Pero na que parecía a última batalla contra os bárbaros, foron derrotados debido ao cansazo das múltiples loitas.

E esta foi a fin dun dos imperios máis poderosos do mundo formado pola alianza de dous fortes bandos.

Pablo Rico Giz, estudante, 12 anos, Lugo.