As neuronas e a inopia

MENTRES a provincia se disloca amosando afectos a Mariano, a casa de chocolate, que é unha casa de conto, sofre desavenencias entre as partes que a habitan. Mentres os políticos populares gritan (por Mariano) <¡yo lo="" vi="" primero!="">, el Pachi segue no seu principado mandando como un duque no Pesoe, partido que cala (¿e polo tanto outorga?) no asuntillo ese da denuncia por acoso laboral: cositas menores. Mentres con boina ou con birrete todos acoden prestos a louvar a Mariano, en Verín, vila de fantasmas, uns comentan que hai moción e outros afirman que iso, e só iso, é o que realmente lle falta a esta vila (de fantasmas): emoción. Pero nada disto supera, na miña opinión, á exposición que de modo natural arribou ás terras de Auria: . Resulta conmovedor. A neurona. Visitarei de inmediato o Museo e pido que fagan o mesmo todos os que nos mandan e ordenan. Porque nunha provincia con neuronas (con sentidiño, que dicía a miña avoa), a casa de chocolate, el Pachi, e a moción de Verín serían. Pero aquí nos lo creemos todo. Porque vivimos na inocencia. Ou na inopia, qué importa.