O Dous de Maio

Sorprende o nulo sentido patriótico que se dá á festa do Dous de Maio. Non máis, paréceme, que ás festas de San Isidro, que se celebran con moito maior xúbilo. Somos un pobo que ignora e desdeña a súa historia e a súa cultura, que apupa en actos públicos ao himno nacional e se nega a que ondee a bandeira española nos locais dalgúns concellos. Un pobo en que o amor á patria se considera ideoloxía fascista. Pregúntome en cantos centros de ensino se lles falará aos nenos dos heroes do Dous de Maio, de Daoiz e Velarde, que morreron ese día, e dos heroes anónimos que foron fusilados ao día seguinte. A cantos se lles explicará que foron eles os que prenderon a mecha dunha loita pola liberdade que acabou coa ocupación francesa e devolveu a soberanía a España.

En Inglaterra fártanse de facer películas sobre a súa raíña Isabel, Enrique VIII, Tomás Moro... Aquí a única película sobre o Cid fixérona os americanos. Os EE.UU. converteron a conquista do Oeste nunha xesta, filmada polos seus mellores directores, de John Ford ata Clint Eastwood. Aquí pasámonos a vida pedindo desculpas por chegar os primeiros a América. Confiemos en que a recente serie televisiva sobre Isabel a Católica esperte o interese de creadores e público pola nosa historia. Heroes e grandes figuras temos de sobra. Só nos falta amor cara ao noso país.