Pequenos tesouros inexplicables

Supoño que agora mesmo, mentres escribo isto, un neno en éxtase se dispón a xogar de novo cun agasallo recibido polo día de Reis. Un neno eufórico ante un desexo feito realidade, pero temeroso tamén de que esa marabilla material se bote a perder pasado o tempo. Un neno angustiado coa certeza de que a erosión se encargará de ir malogrando ese obxecto perecedoiro, sometido á lei do desgaste, unha peza de ourivaría secreta na que querería ver a resistencia dun tesouro eterno. Restos da infancia: conservo, en plena vida adulta, certa impresión de desacougo ante a perspectiva de verme obrigado a darlle uso —deteriorar, en definitiva— aos agasallos cos que teño a fortuna de ser obsequiado en datas sinaladas. Achaqueino durante anos a un miramento na fronteira da monomanía, pero coas leccións que nos deixa o paso do tempo descubrín que ese malestar un chisco nocivo —compartido, así a todo, con bastante xente— viría sendo unha especie de marca de fogo coa que se delatan procedencias desabrigadas, estirpes desfavorecidas e subalternas, orixes marcadas pola estreiteza onde o feito de gozar dun obxecto do trinque traía consigo a melancolía de ter que proceder ao seu deterioramento. Toda novidade chegada dun escaparate, acabada de aterrar na casa, convertíase nun luxo asiático que cumpría manipular con primores case quirúrxicos.

O caso é que envellecemos sobre os ecos nunca perdidos da infancia. Demóstrase ao comprobar que detrás de moitos xestos cotiáns, por insignificantes que sexan para a ollada dos outros, sobreviven as pegadas emocionais dunha biografía. Sorpréndome a miúdo bicando un anaco de pan reseso se me vexo abocado a deitalo no lixo, en diálogo coas avoas que apenas coñecín, sufridoras da fame da posguerra. E a miúdo aflíxome ata a ridiculez ante o mínimo desperfecto dun caderno especialmente querido, en conversa cos pais operarios que me proveron durante anos do carísimo material escolar. «Un non se reforma, só perde forzas», dicíalle Al Pacino a Penelope Ann Miller en Carlito's Way. Completei estas semanas o esixente Alpe d´Huez dunha mudanza, tarefa que obriga sempre a mergullarse nas augas da recapitulación. E abrín agora unha caixiña aloxada no rocho onde atopei tesouros da antigüidade, unha arqueoloxía persoal resistente ao uso. O tacto lento dos obxectos revélame a queimarroupa unha verdade descarnada: que son eu quen si se está gastando.