Botar soberbias

Cando, despois de máis de corenta anos sen saber nada del, Sixto volveu cunha muller nova e unha adolescente de mini-short á casa dos pais, moitos pensaron que o home viña para quedarse coa herdanza dos vellos. Outros, menos desconfiados que aqueles, aseguraban que o home viña para saldar contas coa xustiza, e súa irmá, que os acolleu na casa paterna, non dicía nada, pero sospeitaba que viñan para quitarlle a mellora que os vellos lle tiñan feito.

Neste ambiente, a visita do fillo pródigo non auguraba un bo fin. Na mente da veciñanza permanecen os anos nos que aquel retornado, sendo un adolescente, se converteu en líder dun grupo sen nome que alcumaban a gavela, especializado en entrar en hórreos, galiñeiros e incluso nas cortes, onde muxían as vacas de madrugada, para revender logo nos mercados de fóra da parroquia o produto do seu ladroízo. Eles levaban a culpa de todos os males e perdas da parroquia, incluso cando faltou o millo do san Ramón que un dos funcionantes gardaba en caixóns de madeira no faiado da súa casa.

As portas daqueles cativos acostumaban ser visitadas polos gardas cada vez que no cuarteliño había unha queixa; e a nai de Sixto vivía a soidade de esposa de mariño co corazón nun puño, agardando que a constante vergoña que pasaba fose a máis.

Din que foi diante dos mesmos gardas, un día no que viñeron a preguntarlle pola caixa das ánimas, cando súa nai lle botou unha praga diante da mesma autoridade:

-Váiteme, váiteme e non volvas se non é por mal.

A nai non se decatou nese intre do poder que teñen as palabras, da forza que adquiren segundo por quen sexan pronunciadas. Nin sequera o significado da frase. Tampouco se decatou, a boa da muller, de que estaba botando unha soberbia, ou unha praga, e que estas, se son botadas por unha nai ou un pai teñen forza vinculante coa divindade que, máis tarde ou máis cedo, acabará executando o pedido. Tampouco se decatou a boa nai, que para lle quitar forza a tal sentenza é necesario rematar a frase con outra exculpatoria: «soberbia fóra» ou «Deus non me colla a soberbia» que ela aquel día non se lembrou de pronunciar. E o seu fillo acabou na cadea antes de ser chamado a filas.

Da gavela e de Sixto a xente foise esquecendo; por iso, cando despois de corenta anos de ausencia apareceu polas rúas de Cerqueixo cunha muller con acento arxentino e unha cativa que fumaba entre prato e prato diante dos avós que nunca tal viran, a xente falou, e falando lembrouse da soberbia que súa nai lle botara, aínda que logo riran con el nos bares do porto, lembrando aqueles tempos de rebeldía nos anos da fame negra.

Pero na casa a tensión foi a máis, as discusións saltaban á mínima, el era un fillo e súa nai era a dona da casa, pero súa irmá e seu cuñado non acababan de ver naquela visita o agradable retorno dun parente. Sumábanse a esta tensión as esixencias do retornado reclamando bifes e mariscos, que para iso «a súa vella» cobraba unha pensión, e agravábase cando chegaban a ouvidos da familia as críticas que o achegado facía contra a xente da casa alí onde calquera lle preguntara que tal; e entón cumpriuse a segunda parte da praga que corenta anos atrás lle botara súa nai, cando reclamou os papeis do testamento, para poñer en venda a súa parte.

-O teu será teu cando mamá morra -díxolle a irmá e saltaron as furias acumuladas no fondo do peito.

Sixto, como súa nai pedira, volveu para mal.