La felicidad de prejubilarse con 58 años: «Hai dez anos comprei unha autocaravana e xa visitei máis de 60 pobos de España»

YES

Juan Carlos junto a su caravana y Suso, su perro
Juan Carlos junto a su caravana y Suso, su perro -

Juan Carlos, que ahora tiene 68 y siempre tuvo claro que se dedicaría a viajar, cuenta cómo fueron todos estos años sin rutina laboral y en qué invierte sus ratos libres. «Teño máis tempo para seguir ao Dépor cando xoga fóra», confiesa.

09 may 2026 . Actualizado a las 12:25 h.

Juan Carlos Roca trabajaba en un banco hasta que cumplió 58 años y decidió prejubilarse. Allá por el 2016, su vida dejó de depender del reloj y, una década después, no lo echa nada de menos. ¿Qué es lo mejor y lo peor de estar jubilado para este vilalbés afincado en Oleiros? «O mellor é, sen dúbida, o tempo dispoñible que tes. O peor... Tería que pensalo moito», confiesa. Para él es cierto eso de que a medida que cumples más vueltas alrededor del Sol, más acelerado te parece que va todo. «O tempo é o máis democrático do mundo, porque os segundos son iguais para todos. Pero nesta etapa é distinto, todo pasa voando. Para unha persoa moza, unha semana pode facérselle unha eternidade. A min unha semana non me chega a nada», afirma. Los cambios en el estilo de vida y de la sociedad también se notan. «Cando éramos novos, víamos aos de 60 moi acabados fisicamente porque tiñan outras condicións. Agora xa non tanto. Eu teño 68 e non me vexo moi acabado, aínda que un a si mesmo nunca se ve desa maneira», bromea.

Muchos paseos con Suso

Después de invertir tantas horas de su vida en una oficina, le tocó hacer su propio calendario como si de actividades extraescolares se tratase. La mayoría de sus ratos los pasa con Suso, su perro. «Saio a pasear moito co can e fago exercicio na casa. Non estou apuntado a ningún ximnasio», explica. Además, Juan Carlos estuvo siete años en una actividad de teatro que dejó el año pasado, y ahora forma parte del grupo de cantos de taberna Cantareiros do Naval. «Eu pásoo ben ata aburríndome. Eu, cando me aburro, é porque quero e son consciente», confiesa. Pero para esos ratos tiene los sudokus. «Teño aquí moitos no móbil», dice mientras los enseña.

Después de sacar su teléfono, hay algo que llama la atención en su pantalla de inicio. Juan Carlos tiene una aplicación que le sirve de inspiración para viajar. «Teño a aplicación de Los pueblos más bonitos de España e funcióname moi ben. Vaime marcando os sitios que visito e tamén podo consultar cousas sobre eles», explica. Porque, después de dejar su empleo, de las primeras cosas que hizo fue comprarse una autocaravana para recorrer mundo. «Xa visitei máis de 60 pobos dos que saen aí. Gústame moito viaxar, porque como se adoita dicir, cando fas unha viaxe, vívela tres veces: antes de facela e sufrindo os nervios previos, a propia viaxe, e despois ao ver as fotos que che quedan cando estás de volta», afirma.

Sin fecha de vuelta

La ubicación geográfica desde donde parte tiene sus pros y sus contras. «Galicia é única, o que pasa que estamos un pouco mal colocados aí nunha esquina, pero é unha esquina para o bo e para o malo. Temos veciños moi agradables: asturianos, zamoranos, leoneses, portugueses... A min encántame Portugal», explica. Para viajar junto a él, su mujer solo le pidió una cosa. «A única condición que me puxo foi que as viaxes non podían durar máis de 15 días», explica. Lo que ocurre es que, a veces, él prefiere no mirar el calendario. «Hai pouco, a Portugal fun sen data de volta. Collín a autocaravana, a bicicleta, o can e marchei. Ir só non ten ningún problema, porque sempre penso: “Se non o paso ben, dou media volta e xa está”. Neste caso tiven que volver porque houbo un temporal moi forte no país veciño», indica. Ahora cambiará hasta de continente. «Teño unha viaxe pendente a China coa familia. A finais do 2025 empecei a reservar as cousas. Sen presas, pero sen pausas. Aí coa autocaravana non podo ir... Xa me gustaría! », cuenta.

Pero no todo consiste en hacer turismo en el más sentido estricto de la palabra. Juan Carlos es el socio número 2.065 del Deportivo. «Sempre fun seguidor do Dépor por moitos motivos, pero realmente é algo que me vai nos xenes. O meu avó foi o fundador da Peña Deportivista de Vilalba, que hoxe é a máis antiga e a decana das peñas do equipo. Tamén foi un dos fundadores do Racing Club Villalbés. O fútbol téñoo no sangue», confiesa. De hecho, hasta pudo haber llegado a ser futbolista profesional. «Viñéronme a buscar ao banco para que probase co Sporting, pero fun de festa e xa non aparecín para entrenar», cuenta entre risas.

¿Y que tiene que ver el fútbol con la jubilación? Pues que ahora tiene más libertad para seguir a uno de los clubes de sus amores por ahí. En dos jornadas que el Dépor jugaba fuera, se marchó a verlo a Gijón y a Burgos. En parte, por iniciativa de su hija. «A miña filla está en Madrid e ultimamente volveuse algo máis deportivista, gústalle o ambiente. Quixo ir ata o partido de Xixón e estivemos alí un par de días. Despois quixo ir a Burgos e fun buscala. Eu saio con tempo e vou polo camiño parando onde quero. Podemos dicir que o partido de fútbol é un pouco o que me fai saír da casa, unido tamén a visitar e estar coa miña filla», explica.

La ventaja de este tipo de trayecto es que no hay nada de estrés por coger aviones o hacer el camino del tirón. «A autocaravana o que che permite é facer viaxes distintas, porque vas facendo paradas. No partido de Burgos, a maioría da xente foi, veu o partido e volveu. Eu, se tivese que traballar, non me quedaría máis remedio, pero desta forma saín un mércores e volvín un luns», afirma. Ahora, le pica el gusanillo por hacer más la temporada que viene. «Estes dous últimos partidos si que me coincidiu ir na autocaravana... Pero agora descubrín que se me abre un mundo novo!», confiesa.

Lo que está claro es que volver a su antigua vida no se lo plantea. «Y si te dicen que la única condición para que el Dépor vuelva a primera es que tú vuelvas a trabajar, ¿qué dirías?», le pregunto. «Que difícil mo pos! Mira, eu traballar outra vez, non... E do Dépor vou ser sempre, xa estea en primeira, en segunda ou en terceira», concluye Juan Carlos entre risas.