Teresa, 80 anos: «Meu home estaba no mar, e eu no campo»


Teresa esfolla no millo a tanta velocidade que se colgase os vídeos en YouTube sería do máis visto. Fala igual de rápido, así que mentres se move entre patacas, cebolas e allos polas leiras, vaime contando a súa vida sen darlle moitas voltas. Teresa é unha muller esencial capaz de facer varias cousas á vez, así que ao tempo que está dándolle indicacións á súa neta maior, Nuria, de 30 anos, sabe onde está o seu home, Ramón, agora enfermo, e mira para min ofrecéndome un agasallo da horta: «Mira, queres os tomates cherrys?, lévaos, verás que ricos». Ela é unha muller entregada, diso non cabe dúbida, e a súa enerxía é tan contaxiosa que en dous minutos apaña patacas, dálle ao sacho e amosa orgullosa os allos. Pero rompe na emoción cando lle pregunto se tivo unha vida dura. «Moi dura -traga saliva-, aos dous anos de casada vimos para aquí e só tiñamos a placa do solo, todo foi con moito esforzo. Nada máis casar quedei soa no campo coa filla moi pequena. O meu home andaba no mar, pero ao pouco enfermou e houbo que parar. Nesa época a filla tiña 5 anos e tivemos que sacala da casa, el collera o tifus. Logo foi todo indo ben. Gañamos e tivemos para saír adiante». Teresa fai a conta dos anos de matrimonio, «55», e confesa o segredo de levar a vida xuntos. «Fomos bos compañeiros, antes podía contarlle todo, agora xa non, non está ben».

 A horta que aínda conserva deulle o necesario para subsistir: «Todo era para comer: verduras, millo, patacas, cebolas; tivemos un porco, ovellas..., pero nada para vender», di quen pasou a vida atarefada tamén na crianza das netas. «Eu non quixen máis que unha filla porque quería ter un cuberto (sinala á casa), ese é o meu cuberto, pero ela tivo claro que non quería quedar cunha soa. Deu a luz a Nuria, e oito anos máis tarde a Lorena. Ás dúas coideinas desde que naceron e axudeilles en todo o que puiden». «Eu cando cheguei aquí recén casada non tiña nada, houbo que traballar moito», resume ataviada co clásico mandilón e unha viseira de propaganda na que se le «PSOE». Non che vou preguntar por quen votas?, atízolle con retranca. Ela bótase a rir sen entrar en política: «Eu votei sempre para mellorar. Votei por España». Cando me despido, levo na man os tomates cherrys.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

Teresa, 80 anos: «Meu home estaba no mar, e eu no campo»