«Estes tres meses vou traballar máis ca nunca na casa»

Este padre sí que tiene curro, por lo menos hasta abril. No tendrá que levantarse para conducir el camión de la basura, pero sí para cuidar de Zoe, la pequeña que solo dos días después de Reyes le regaló otras cuatro semanas de baja


Era una de las medidas más esperadas con el cambio de año; sin embargo, localizar a uno de los afortunados padres que disfrutarán de 12 semanas de baja no ha sido tarea sencilla. Autónomos al margen, hay quien ha negociado a cambio flexibilidad en la jornada, tardes libres durante unos cuantos meses o repartir los tres meses en dos tramos por cuestiones de organización. Manuel Pérez es uno de los pocos que ha estrenado el permiso de paternidad más largo de la historia (hasta la fecha) del tirón.

El pasado 8 de enero vino al mundo Zoe en el Hospital Virxe da Xunqueira de Cee. Su mujer, Estrella, salía de cuentas el 13 de este mes, así que esas cuatro semanas «extra» nunca corrieron peligro, pero en la última visita al ginecólogo este decidió programar la cesárea unos días antes. Y tan solo dos días después de Reyes recibieron otro regalo. «Unha nena moi boa e moi tranquiliña. Aínda ten cinco días e pode cambiar, pero de momento non fai outra cousa que comer e durmir, e pouco máis. Non é chorona nin nada, só para que lle deas de comer», explica Manuel, vecino de Ogas, un lugar de la parroquia de Cambeda, en el concello coruñés de Vimianzo. «Todo fai falta -dice Manuel refiriéndose a la ampliación del permiso-. Entre a Seguridade Social, os papeis, que amañas unha cousa e demais... Dúas semaniñas foron case na rampla. Unha semana xa case a botas no hospital. Nós subimos un mércores e volvemos o sábado, estamos a luns, se fosen dúas semanas para a outra xa tiña que estar traballando. A ver, que se tivese nacido antes tampouco sería un problema grande, pero catro semaniñas máis pois son catro máis de descanso».

-De descanso, descanso no sé yo-, le digo.

-Mellor que traballar.... Polo menos estás na casa, que cando o gozas é agora. De todos modos eu estou todas as tardes na casa.

Manuel trabaja como conductor del camión de la recogida de basura. Entra a las 6.30 de la mañana, pero a las 13.30 horas ya está en casa. Un horario con pros y contras. «As noites co neno foron complicadas, tivemos que cambiar de cuarto, tiña gases, e cando non era unha cousa era outra. E para conducir un camión tampouco podes ir durmido, depende do traballo que teñas, non é o mesmo estar sentado nunha oficina que conducir un camión, é moito máis perigoso», explica Manuel, que confiesa que su empresa nunca le puso ninguna pega para disfrutar de la baja toda seguida. «Mentiría se dixese o contrario. Só me preguntaron: “Como vai ser, Manuel?”. “Toda xunta”, dixen. “Pois toda xunta”, contestaron».

Estos primeros días en casa todas las manos están siendo pocas. Su mujer todavía se está recuperando de la cesárea, y él intenta echar una mano con todo lo que está a su alcance. «Como pai fago o que podo: duchala, cambiala sen problema ningún... O que é vestila e conxuntala faino mellor a nai. Co neno tamén foi cesárea, e máis ou menos foi o mesmo», apunta. Con Iago, su primer hijo, Estrella y Manuel se turnaban para darle el biberón; sin embargo, esta vez la pequeña toma pecho y a la madre le resulta más complicado delegar. «Pero érgome igual para collela do berce e levarlla para a cama, é máis cómodo para min polo menos», señala él.

REPARTO DE TAREAS

A pesar de que Manuel no se estrena en cambiar pañales, intuye que esta baja no tendrá nada que ver con las escasas dos semanas que tuvo hace seis años, cuando vino al mundo Iago. A los 15 días tuvo que incorporarse al trabajo y fue Estrella, que en ese momento no trabajaba, la que se ocupó del bebé, sobre todo por las noches y por las mañanas. «Se tes que ir traballar ao outro día e tes que madrugar... Buf! Ela non traballa, se traballase ela xa se complica máis a cousa, pero de momento pode espertar porque pode durmir ao día seguinte», comenta.

-Bueno, pero luego no duermes-, me atrevo a sugerirle.

-Eu non envexo nada o traballo da casa, aínda é peor que o outro. Quedar na casa ás veces tamén é complicado: o neno enfermo, vai aquí, vai aló, estar sempre pendente do teléfono por se chaman do colexio tampouco é fácil...

De momento, durante los próximos tres meses no quedará más remedio que repartirse las tareas, algo a lo que Manuel, confiesa, no está muy acostumbrado. «Eu pouco, non me vou loar. Cando estou traballando fago pouco, case fai ela todo pola mañá, cando chego xa ten todo listo. Bañaba ao neno mentres ela estaba embarazada, pero agora xa case se baña el só, ten moita mamitis e quere a mamá, non quere nin que o vista eu, é moito da súa mamá, sempre estivo con el, é normal... Pero si, estes tres meses vou a traballar máis ca nunca na casa», reconoce.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

«Estes tres meses vou traballar máis ca nunca na casa»