Eva Iglesias: «Na vida vou ser capaz de facer un sketch sen que me dea a risa»

Cada semana consegue con Roberto Vilar e Touriñán que choremos da risa. Empezou cantando na orquestra Marbella e ese contacto coa xente deulle «táboas» para o directo. O personaxe de Concha leva toda a vida dentro dela: «Así imitaba a miña nai»

.

Eva Iglesias (Rianxo, 1987) non necesita moita presentación porque a estas alturas todos os espectadores saben que forma parte dese trío mítico -con Xosé Touriñán e Roberto Vilar- que cada semana nos fai rir en Land Rober. Está tan afeita ao seu personaxe de Concha que xa responde por ese nome cando a chaman pola rúa, un papel que iniciou por casualidade, como a súa aparición na televisión. Un día Vilar chamouna para cantar, outro deulle unha frase nun sketch e así, pouco a pouco, foi prendendo no público. «Roberto di que teño algo especial, pero aínda non me dixo o que», bromea. Talvez sexa ese sorriso enorme e a súa naturalidade para escachar a rir polas improvisacións constantes dos seus colegas.

 

 

-Provocades a risa cada semana e non é nada fácil. Ensaiades moito?

-En realidade quedamos o xoves pola mañá e botamos todo o día ensaiando, paramos para comer e iso, pero soamente o xoves.

 

?-Neses ensaios hai momentos en que teredes que parar por tanta risa.

-Eu creo que o meu de non aguantar a risa xa se está convertendo nun problema, pero en fin. Nos ensaios dáme a risa, pero logo tanto Touriñán como Roberto Vilar cando chegamos ao directo sempre fan algo que non estaba ensaiado, entón é imposible que non me dea a risa.

 

-Eles improvisan sempre, non?

-Si, si. Eu intento cinguirme sempre ao guión, pero na maioría das veces é imposible.

 

-Ti empezaches cantando, como foi ese paso cara a actriz?

- Foi unha historia un pouco rara, empecei cantando, botei dez anos nas orquestras, e un día de casualidade chamáronme de Land Rober a min e mais a unha compañeira para unha actuación. Fomos cantar, repetimos nalgún programa, e un día metéronme nun sketch para dicir unha frase; outro día outra vez, e así pouco a pouco.

 

-Non te puxeches nerviosa?

-Eu xa nacín nerviosa, eh? Sempre estou nerviosa, pero o que me di sempre Roberto Vilar é que hai algo de min que atrapa. El di que teño algo, que eu aínda non sei o que é, pero espero que algún día mo diga.

 

-Esa forma de rir...

-Si, si, tan contaxiosa.

 

-Para ti, cal foi o mellor momento da historia de «Land Rober»?

-Creo que para min é evidente que o mellor foi a reportaxe da miña voda, foi unha cousa súper bonita da que me lembrarei toda a vida.

 

-Ese momento en que che piden matrimonio como en «Love Actually» pasando os carteis...

-A ver, o matrimonio xa mo pedira [ri], iso foi unha declaración. Foi espectacular, na vida imaxinei que Roberto, o meu marido hoxe, fose capaz de facer iso na televisión, pero cando o vin saír quedei tola, e esas cousas son as que consegue este programa.

 

-Respecto aos sketchs hai algún que ti dixeras: ‘Isto é insuperable’?

-Pásame con todos os sketches de Xubilados polo Mundo, eu sei que na vida vou ser capaz de facer un sketch sen que me dea a risa, é co que máis me parto normalmente.

 

-A xente chámate «Concha» pola rúa, non?

-Si, si, si. Eu agora mesmo xa entendo tanto por Eva como por Concha. Se me chaman Concha, vírome.

 

-De onde che vén esa vis cómica?

-Non teño nin idea, din que meu pai era algo pallaso, pero non hai ninguén na miña familia que sexa cómico [ri]; en principio creo que son eu a primeira.

 

-Baséaste en alguén á hora de interpretar a esa Concha?

-A ver, o personaxe de Concha eu creo que toda a vida estivo dentro de min, porque cando eu falaba coas miñas amigas e imitabamos a miña nai cando nos berraba eu xa a imitaba así. Un día escribiron un sketch e había dous personaxes que se chamaban Concha e Manolo e non falaban así nin nada, pero coa parvada Touriñán e mais eu empezamos a falar dese modo e así quedou. A partir de aí xa foi crecendo; de feito, no primeiro sketch nin Concha se chamaba, creo que era Rosa. Despois sempre foi Concha.

 

-O sketch con David Perdomo, o de McDowells, foi o máis votado polos espectadores, elixido o mellor de todos. Que máis é o que te sorprende aínda hoxe dos teus compañeiros?

-Eu é que estou con dous cracs da televisión, a súa forma de improvisar, a forma de saír das cousas, ao mellor esquecen o guión e sempre saben como facer. Eu ata aí aínda non cheguei, sen o guión xa me bloqueo. Pero tanto Roberto, como Touriñán, como Perdomo son tres monstros e aprendo moitísimas cousas.

 

-Touriñán fóra da pantalla di del mesmo que «é un toxo».

-É verdade, si, si. Fóra de cámaras, é unha persoa súper tímida, parada, e despois non sei, poslle diante unha cámara e convértese no que se converte.

 

-Ti tamén participaches nalgunhas series, fixeches «Augasquentes», estás en «Viradeira», como foi esa experiencia?

-Ben, foi distinta, porque sempre fixen de actriz de sketchs, pero moi ben, foi moi bonita, a min gustaríame seguir traballando nisto e ampliar a miña faceta como intérprete por suposto, e aprender máis.

 

-Roberto acaba de fichar por unha tele nacional. Ti que pensas, terá o mesmo éxito?

-Eu alégrome moito por el, por esa oportunidade, que a merece. Nós seguimos aquí, no programa Land Rober, que segue. Eu creo que é perfectamente asumible porque el é un crac aquí e en Hong Kong, meréceo como persoa e como profesional.

 

-Que é o que aprendiches máis del? O que che resulta máis complicado?

-Aprendín todo, eu viña de cero, nunca fixera de actriz nin de nada, todo o que estou facendo e fixen aprendino del e de Touri. Para min o máis complicado é facer de min mesma, se me daban un personaxe facíao, pero cando me mandan saír de Eva custáme moito, dáme vergonza.

 

-Dás o aspecto dunha persoa graciosa e espontánea, ou pásache como a Touri?

-Non, non. Eu son súper espontánea e de tímida teño pouco. De feito, sempre fun no grupo de amigas a que pintaba a mona. E na orquestra igual, non son coma Touri, eu creo que son igual a cando me poño diante dunha cámara.

 

-Esa experiencia na orquestra tivo que darche moitas «táboas» de cara ao público. Botas algo de menos dese tempo?

-Si, si. Estás exposta ao público e dáche moita experiencia, claro, pero a vida dunha orquestra é moi dura, e bonita á vez, pero son moitos quilómetros, no verán case non ves á familia. E ao final os compañeiros convértense na túa familia. E agora, que queres que che diga, estou mellor. Si que boto de menos o escenario e cantar. Eu son cantante e de cando en vez vou ao Luar, chámanme dalgúns sitios e fago algunhas actuacións.

 

-Quen che gusta? De quen es fan?

-A min gústame moito Isabel Pantoja, non sei se porque na orquestra cantaba as súas cancións, e vía tantos vídeos en YouTube que me acabou enganchando como artista. Encántame tamén Pasión Vega e todo ese estilo.

 

-Polo «Land Rober» pasou moitísima xente, desde Julio Iglesias, Feijoo, Maxi Iglesias... Tes o recordo especial de alguén?

-Teño varios. Eu a Julio Iglesias non o coñecín, foi só Roberto, pero sorprendéronme moitos e teño relación con algúns: Elena Furiase, a filla de Lolita; Kiko Rivera... De feito os meus compañeiros de Land Rober pola voda regaláronme un concerto de Isabel Pantoja en Sevilla, e falara con Kiko para ver se podía estar con súa nai e foi supermajo. Moi ben, teño moi bo recordo. Ao final, non me puido presentar a Isabel, pero foi encantador.

 

-Ti que dirías que é o que lle fai máis graza á xente?

-Cando a nós mesmos nos dá a risa, cando sae a improvisación, cando pasa algo, cando se comete un fallo a xente pásao mellor. Cando a mesa do cruceiro rompe e cae, por exemplo... [ri] Porque a xente ve que é todo natural e moi espontáneo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
14 votos
Comentarios

Eva Iglesias: «Na vida vou ser capaz de facer un sketch sen que me dea a risa»