«O galego está máis vivo que nunca»

DESDE AUSTRALIA... Brasil, Polonia, Italia chegan para aprender a nosa lingua. Con eles celebramos a trixésima edición dos cursos «Galegos sen fronteiras» da RAG. E saben colocar ben os pronomes átonos! Se non estades seguros, centos de mozos e mozas poden demostralo. Aceptades o reto?

.
S.F

Mira como veñen cargados de ilusión! E de compañeirismo. Estes mozos e mozas proceden de case calquera recuncho do mundo co gran desexo de levar un anaquiño da terra galega con eles. No seu corazón, a esencia e a presenza da lingua galega -máis cravada que nunca-- , aseméllase a un imán capaz de atraer e xuntar a milleiros de persoas de diferentes culturas. Xaponeses, italianos, brasileiros, australianos, polacos, chilenos... todos eles veñen dispostos a impregnarse das nosas letras. Máis galegas que nunca.

HAI UN GALEGO ATA NA LÚA

Falamos dos Cursos de Lingua e Cultura Galegas «Galego sen fronteiras». Polas súas aulas pasaron máis de 2.600 estudantes, entre eles, moitas das persoas que, hoxe, son referencia nos estudos galegos realizados fóra de Galicia e responsables dos centros de estudos galegos no exterior. Esta actividade, que organiza a Real Academia Galega (RAG), en colaboración co Instituto da Lingua Galega, a Secretaría Xeral de Política Lingüística e a Deputación da Coruña, cumpre trinta anos de intenso traballo. Non son poucos os casos de participantes deste programa que afincaron en Galicia, que desenvolven a súa actividade académica en contacto co galego ou que As súas raíces son fortemente da terra. Eles poden demostralo.

Paco e Sandra son un matrimonio australiano que non cambia Galicia por ningures. «Hai 13 anos que volvemos a Santiago e decidimos comprar unha casa para sentírmonos co acougo de non molestar a ninguén», conta Paco cheo de ledicia. Este ano, eles non dubidaron en vir e aprender galego xa que «ao ter familia aquí é unha vergoña non poder falar no mesmo idioma», explican.« Sentir ese agarimo de Galicia faime ter esa morriña cada vez que volvemos a Australia», detallan. É que o amor é capaz de pasar fronteiras. Co seu corazón dividido e con moitos recursos no seu lombo, revelan o seu gran segredo: «Tras facer o curso, imos seguir practicando. Nós lemos La Voz de Galicia - tamén o YES- alí en Australia». E que non importa o lonxe que estean, levan no seu día a día as letras galegas. Que llo digan a Misaki que, xa no 2013, chegou a Santiago para estudar castelán. «Gustoume tanto Galicia que decidín tratala na miña tese, comenta. «Dous anos despois empecei o máster en Xapón de ‘cultura internacional’ e quixen facer algo de sociolingüística, polo que Galicia xa estaba na miña mente», asegura coa cabeza ben alta.

A LINGUA É MOI LÍRICA

Éche cousa de empezar e Rachele, filóloga románica, emprendeu unha gran aventura. «Hai 10 anos fixen o meu primeiro curso de galego para estranxeiros, xa que na miña tese de doutoramento, a lírica galega medieval, tiña que ler algo de literatura», describe. «Empecei a colaborar co Centro de Estudos Galegos en Parma pero quixen vir aquí a practicar e mellorar os meus coñecementos da historia galega», aclara. Pasando por Rafael Dieste, Castelao ata Xosé María Díaz Castro, Manuel Antonio... «Na escola traducimos a todo tipo de autores galegos: modernos, medievais, contemporáneos... déixolles elixir. Iso fai sentir aos alumnos a viveza do galego», declara.

Non só é cuestión da lingua, senón que estes mozos disfrutan das cantigas galegas, da súa poesía, de todos os seus brotes que a fan tan particular e tradicional. Marta é de Polonia, da Universidade de Varsovia, e esta é a terceira vez que vén a Galicia. «Estiven aquí no 2014 para facer o curso inicial por curiosidade, xa que non sabía moito e quería descubrir algo novo. Gustoume tanto que, en Varsovia, inscribinme nun curso de galego», comenta. Máis alá dos estudos «interesoume o dialectalismo na música contemporánea galega e investiguei o uso da gheada e o seseo nas cancións modernas». Ses é a súa cantante preferida. «Teño todos os seus discos», desvela. Dende Brasil, acreditando que o galego estaba morto, Sebastião chegou a Santiago e sorprendeuse: «Encontreino máis vivo que nunca», conta entre risos. «É unha lingua moi forte e vibrante e nótase ese orgullo que sentides como galegos», comenta.

Pero onde xorden as barreiras espaciais dunha lingua? É un orgullo saber que as nosas van máis lonxe do que críamos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Comentarios

«O galego está máis vivo que nunca»