José Vigo, a sus 89 años: «A primeira bicicleta compreina con 14, e nunca tiven coche»

Margarita Mosteiro Miguel
Marga Mosteiro SANTIAGO / LA VOZ

VIGO CIUDAD

XOAN A. SOLER

Hace dos rutas al día de una hora y tranquiliza a su familia: «Vou sen correr, non teño presa»

11 oct 2025 . Actualizado a las 10:48 h.

José Vigo es un ejemplo de que «pódese vivir sen coche». De hecho, asegura a sus 89 años que «nunca tiven coche. Tiña unha moto, que vendín». En cambio, a lo largo de su vida, sus desplazamientos siempre fueron en bicicleta, y así sigue siendo. «Aprendín con 12 anos, nas bicicletas doutros, e a primeira merqueina con 14, cando empecei a traballar. Tiven 3 na miña vida». José Vigo, natural de Pai da Cana (Conxo), vive desde hace 60 años en O Castiñeiriño, y hasta su jubilación, a los 65 años, iba a trabajar en bicicleta o en moto. Eran unos años en los que «case non había coches, agora hai 1.000 por cada bici». Cree que ahora «é máis complicado ir en bici, porque a xente corre moito. Parece que chegan tarde a todos os sitios».

Lejos de aparcar su vehículo de dos ruedas cuando alcanzó la jubilación, Vigo sigue empeñado en demostrar que la edad no es un impedimento. Todos los días realiza un par de rutas ciclistas por carretera, pero «sempre polo beiravía, porque a xente non é respectuosa cos ciclistas. Tamén hai ciclistas que non o fan ben». Uno de sus recorridos le lleva desde O Castiñeiriño hacia Montouto y a Os Tilos, para dar la vuelta y regresar a su casa después de casi una hora de pedaladas. En la subida, en ocasiones, llega antes a Montouto que los coches que avanzan lentamente por las retenciones. Lo hace subido en una bicicleta «das de sempre, nin eléctrica nin de aluminio». José la usa a diario: «É unha maneira de facer exercicio. Vou todos os días na bicicleta. Case unha hora pola maña e outra pola tarde. Dinme que teño que andar pola diabetes, pero teño mal un pé, así que lévame a bici», comenta.

Aunque en casa la deje, especialmente tras el último accidente fatídico de Vidán, José prefiere tranquilizar a su familia. Insiste en que es un ciclista prudente: «Vou sen correr. Non teño presa».

José recuerda que su generación lo tuvo mucho más difícil: «Pasamos moita fame e traballamos moito». Su primer trabajo fue en un taller de carpintería, donde cobraba diez pesetas a la semana. «Con soldos de miseria estiven moito tempo, pero era así para todos», resalta. El joven Vigo salió al mundo laboral para «aprender un oficio. O campo non daba para todos, eramos 11 na casa». Antes de dar el salto a Vimosa, una empresa de bungalós, pasó por otros talleres pequeños. «Cando me chamaron de Vimosa pedín 12.000 pesetas ao mes, e déronme 11.500, pero moi pouco despois xa me deron as 500 que faltaban», apostilla.

Su fama era de buen trabajador y, sobre todo, de resolutivo. «Facía de todo. Ebanista, pintor, reparador, mantemento, de todo. Era un todoterreo, dos que xa non hai. Agora todos son especialistas en cousas concretas». En Mimosa entró en 1974, y «máis ou menos no 1988, pasamos todos a Televés. Traballei moito, facía horas extras e fun a Alemania, Inglaterra a Portugal para facer montaxes das feiras. Foron os primeiros anos de Televés», recuerda.