Unha fogueira no baile de Armental

Gonzalo Trasbach

TOMIÑO

Óscar Cela

08 ago 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Recordade sempre!: Cando imos á cidade, aínda que moitos non o noten, sempre hai algunhas miradas que nos recoñecen como anacos dunha aldea no medio do rebumbio dunha rúa capitalina. É o que somos, compañeiros! E mesmo é posible que outras persoas descubran a nosa orixe mediante o sentido do olfacto: a nosa pel arrecende a piñeiros, a toxos, a xestas, a herba luísa, tomiño... e tamén ao fume que desprende a leña cando ardía na lareira onde nos sentabamos nas noites de inverno. Mais non temades, non é ningunha vergoña ter nacido na aldea.

Por aquel tempo había eidos, vacas, solpores sobre campos de herba seca, aló onde soñei moitas veces na nosa mocidade construír unha casiña para nós e os nosos fillos, miña rula, aló onde os cantos dos paxaros anunciaban o cambio da noite para a mañá e desta para o solpor. Naqueles intres, os murmurios da enramada das árbores levábannos ata o fondo do silencio da media noite, que avanzaba lene e pausadamente.

Mentres camiñas de volta para a vila, arde lentamente a tarde. Pasas entre milleirais. A paciencia do millo comeza a dar o seu froito: os francos do noso vello amor. Entón espertaches do teu soño cando escoitaches o ouveo lastimoso dun can na horta dunha casa labrega, que daba á pista de terra, territorio de aves miúdas. Cando circulas por diante dun muro de pedra coroado de silvas, decátaste de que as moras empezan a madurar. Paras e comes unhas cantas. O seu sabor esperta do seu sono o gato das lembranzas. Rememoras aqueles afastados días cando faciamos os tutos de cana e iamos polos camiños. Enchiámolos de moras e logo cunha variña delgada e curta esmagabámolas.