«O disco é unha testemuña da escasa poesía de Casares»

O grupo Xardín Desordenado acomete no seu terceiro disco a obra do autor ourensán


Xardín Desordenado celebra o ano que a Real Academia Galega dedica a Carlos Casares coa gravación dun disco no que traballan coa súa obra. Isaac Garabatos é un dos integrantes da formación viguesa que pon música á poesía galega.

-¿Por qué elixiron a obra de Casares como tema para este terceiro disco?

-O impulso si que vén pola dedicatoria do Día das Letras Galegas, pero ao mergullarnos na súa obra descubrimos moitas cousas que non sabiamos del. Casares agora xa é parte do noso repertorio, como no seu momento pasou con Rosalía.

-Pero daquela non foron traballos discográficos.

-Non, cando fixemos o monográfico de Manuel María, do que quedamos moi contentos nos directos, quedounos a mágoa de non deixar unha testemuña dese traballo. Foi unha das razóns que nos levou agora a gravar este disco. Foi autoproducido cunha pequena axuda da Xunta.

-¿Hai algunha diferenza destacable cos outros traballos?

-Si, nos anteriores traballos musicábamos poesía, pero na literatura de Casares hai máis relato que poesía; hai pouca e complicada de atopar, de feito, quedou coma unha testemuña gráfica do máis sinxelo de ter porque son poemas que foron publicados en revistas de fóra.

-¿Foi complicado traballar con relatos e contos?

-É verdade que hai un par de poemas, pero o resto son relatos ou contos. Aí, o Ferragud fixo un traballo moi fino ao levar eses relatos aos tres minutos que duran as cancións e sen alterar a fidelidade do mesmo. Ao principio parecía que era algo que ía en contra, pero cando estabamos musicando tornouse a favor porque tes unha estrutura narrativa que ao mellor non ten unha poesía; é máis favorable para quen escoita.

-Tras varios anos. ¿Xardín Desordenado acadou un selo característico?

-Si, ten un ambiente sonoro concreto e unha estética determinada. Queremos conseguir iso que pasa nas xuntazas de amigos, cando un saca a guitarra, aínda que con músicos de calidade. Non é unha música feita de xeito pretencioso, se non que só pretende axudar a contar historias ou poemas.

-¿Está estabilizada a formación?

-Cando comezamos estaba Blas Segura ao baixo, pero el é canario e terminou por voltar a súa terra. Polo demáis están Lorenzo Boo, Santiago Ferragud, Marlene Rodrigues, David Outumuro e máis eu.

-¿Os concertos actuais están centrados en Casares ou hai un repaso?

-Ate o de agora se fixo moito Casares. Claro que tamén coincidiu coa celebración do Día das Letras, pero agora xa ampliamos o repertorio con outras miras. O día 10 deste mes estaremos, en formato de trío, en Moaña.

-¿Mantén os outros proxectos paralelos que tiña?

-Nesta vida de músico hai que danzar en vinte mil cousas, non só por necesidade senón tamén polo galdrumeiro que é un cos proxectos apetecibles. De feito, agora para finais do verán sacaremos con Yolanda Castaño; con Isga Collective estamos agota tamén dando concertos. Non se para.

Conoce nuestra newsletter con toda la actualidad de Vigo

Hemos creado para ti una selección de noticias de la ciudad y su área metropolitana para que las recibas en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

«O disco é unha testemuña da escasa poesía de Casares»