Patrocinado por

Nin lubinas nin sardinillas

Víctor F. Freixanes
víctor f. freixanes VENTO NAS VELAS

PESCA Y MARISQUEO

Marc del Norte

29 ago 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Na lingua do país dicimos robaliza, non lubina, e robalos para os de maior tamaño. Dicimos ollomol, non besugo, aínda que ultimamente, por influencia do castelán, algúns teimen en buscar diferenzas entre un e outro (unha penca debaixo do ollo e cousas así); e cando aínda non chegan ao tamaño de adultos chámanse buraces ou panchiños. Os abadexos pequenos son corbelos. As sardiñas, xoubas ou parrochas (na zona da Coruña, principalmente). 

Os xurelos pequenos son chinchos. A cabala tamén pode ser xarda ou rincha. O gallo é rapante. O rape é peixe sapo ou rabada, que por certo dá un salpicón magnífico. Na miña infancia, na praza de Pontevedra non vendían cigalas, senón langostinos, e o escacho tamén era rubio, pero sobre todo praiolo. A miña nai facía unhas empanadas de praiolo fantásticas. E a miña avoa, de congro.

Dá mágoa, e bastante rabia, ver como perdemos esta riqueza nas cartas dos restaurantes e mesmo na presenza diaria nas peixarías urbanas (non tanto nas prazas populares). Dá mágoa que a nosa rica industria conserveira, cunha tradición secular e un prestixio indiscutible nos mercados, venda sardinilla no canto da nosa xouba de sempre. Triste país que non sabe conservar (e mesmo vender) a súa propia riqueza. Por máis que alguén pense outra cousa, non é o mesmo presentar nun restaurante unha robaliza ca unha lubina, un ollomol á grella ou ao forno ca un besugo, entre outras razóns porque o besugo e a lubina poden mercarse e comerse en calquera sitio e a robaliza e o ollomol, presentados así, son marcas de identidade, valor engadido, que non se atopa noutros restaurantes. Así deberiamos saber vendelo.