Parto múltiple en casa de Juan Antonio, de 90 años, y Angélica, de 88, en Monfero: «Nunca se viran tres puchos dunha vez»
GANADERÍA
Una de las nueve vacas de esta pareja de ganaderos jubilados parió el día de Jueves Santo «e trouxo dous cuxos e unha cuxa»
07 abr 2026 . Actualizado a las 21:55 h.«Nunca na vida se viran tres puchos dunha vez, vén a xente a propósito», cuenta Angélica Mosquera, vecina del lugar de Castiñeiros, en Queixeiro (Monfero), de 88 años. El Jueves Santo, sobre las siete de la tarde, una de sus nueve vacas se puso de parto. «Non lles temos nome, pero ímola bautizar hoxe, ímoslle chamar Morena», ríe esta mujer alegre y locuaz. Su marido, Juan Antonio Freijomil, cerca de los 91 años, estaba muy pendiente. «Eu das vacas non sei nada, axúdolle e nada máis [...]. Primeiro saíu un cuxo e despois unha cuxa, máis pequena. Sempre teño oído que por cada cría sae unha bolsa de auga, e xa naceron os dous e quedáballe unha bolsa colgada á vaca e eu díxenlle: ‘E non terá tres?', e Juan riuse: ‘Onde vai ter tres?'», relata Angélica. Y se fueron a dormir.
A la mañana siguiente, este ganadero jubilado visitó la cuadra para ver a los recién nacidos y en seguida volvió a casa: «Pregunteille que tal estabas os cuxos e díxome: ‘Ben, pero xa son tres'». Y es que Angélica había acertado. «O terceiro, macho, chegou por sorpresa», señala. Los trillizos se han convertido en un auténtico espectáculo en el vecindario. Nadie quiere perderse «esta marabilla» de la naturaleza, «un orgullo» para sus propietarios.
Angélica recuerda que los veterinarios les habían advertido de que «con este toro non ían ter crías porque o picara un bicho, o ano pasado, cando morrera outra vaca...». «Xa os chamei para dicirlles que se chega a picala dúas veces trae seis [carcajadas]», apunta. Esta pareja, que comparte vida desde hace más de 60 años, trabajó siempre en el campo. «Juan tiña unha parella de bois e un carretón e facía o traballo que fan agora os tractores, porque daquela non os había: carretar os piñeiros ata a carretera onde podían cargalos no camión. Era o choio que tiña fóra da casa. Despois viña e muxíamos as vacas. Fixemos unhas cuadras con estabulación libre e tiñamos vinte prazas, e unha muxidora con catro puntos, para muxir catro vacas, e o tanque de frío para o leite. Vendiámolo. E aínda somos socios do SLG», explica.
Hasta que llegó el retiro y tuvieron aparcar la producción láctea, pero sin renunciar a las vacas. «Agora temos nove e o toro. Nin podemos muxilas nin vender o leite, ao estar xubilados, e todo o facemos pola lei, declarándoo todo a Facenda. Tiñamos ben cota de leite», continúa. «Juan, sen os animais morre, mira tanto polas vacas como pola muller», repite entre risas. Las vacas y el caballo pastan en su única finca, un terreno enorme, «duns 400 ou 500 ferrados», el antiguo iglesario, puesto que pertenecía a la casa del cura, junto al parque natural de las Fragas do Eume, donde cosechan patatas. «É unha zona moi bonita», remarca Angélica.
