Tamara Montero, de La Voz de Galicia, gaña o premio de xornalismo Aurelio Carracedo

La Voz REDACCIÓN / LA VOZ

SOCIEDAD

Xoán A. Soler

O xurado otorgou por unanimidade o galardón á santiaguesa polo seu artigo «Casaio, a cartografía invisible da guerra» ao consideralo «un exemplo do que debe ser unha reportaxe, mesturando o estilo xornalístico co máximo rigor»

21 nov 2022 . Actualizado a las 10:12 h.

A xornalista santiaguesa Tamara Montero, na modalidade de peza xornalística, é a gañadora do Premio de Periodismo Xosé Aurelio Carracedo, un certame que convoca anualmente a Deputación de Ourense para pór en valor o xornalismo de calidade feito en Galicia.

O xurado ditaminou outorgar por unanimidade o galardón a Montero polo seu artigo Casaio, a cartografía invisible da guerra, publicado o 22 de setembro do 2021 en La Voz de Galicia, «por un exemplo do que debe ser unha reportaxe, mesturando o estilo xornalístico co máximo rigor». A premiada, sinala o xurado, «amosa oficio e talento para mesturar voces nun exercicio polifónico que ofrece unha nova mirada sobre as feridas da Guerra Civil, a posguerra e a necesidade de blindar a nosa memoria colectiva, incidindo neste caso no patrimonio industrial do país».

O certame, que nesta edición chega á súa 32.ª convocatoria, foi instaurado para honrar a memoria do xornalista ourensán que lle dá nome, Xosé Aurelio Carracedo, falecido en 1988. Este ano estrouse unha categoría para destacar una traxectoria profesional. O xurado quixo recoñecer a traxectoria profesional de Maribel Outeiriño como «referente do xornalismo ourensán e unha pioneira na profesión en momentos nos que as mulleres comezaban a recuperar os espazos que lle foran vetados na ditadura franquista». Outeiriño agradeceu o recoñecemento pero anunciou á renuncia ao premio, que polo tanto quedou deserto.

Casaio, a cartografía invisible da guerra

tamara montero

A historia, como os montes de Trevinca, abrolla nos traumas. Nos anacos dunha cunca de cerámica que, amoreados dentro dunha bolsa pulcramente etiquetada, debuxan a represión e a fuxida. E nas pilas de carbono que foron aparecendo, a ducias, como luzadas da vida cotiá dunha cidade apuntalada nunha guerra invisible. Carlos Tejerizo xira a cabeza e ergue a man. Sinala as abas dos montes máis altos dun país no que a memoria gardou durante décadas o mapa dunha cidade construída na selva na que resistiron ata 1946 os que crían que vencerían os vencidos cando rematase a Guerra Mundial.

Seguir leyendo