José Manuel Penela: «Hai xente maior coa que rezo algunha oración por teléfono»

O párroco de San Froilán está pendente acotío de persoas de idade avanzada ou que viven soas

;
El cura de la iglesia de San Froilan de Praza do Ferrol que llama todos los días por teléfono a sus feligreses El cura de la iglesia de San Froilan de Praza do Ferrol que llama todos los días por teléfono a sus feligreses

LUGO / LA VOZ

Os lucenses que pasan estes días pola praza de Ferrol poden ver aberta a igrexa de San Froilán. Mentres a sociedade tenta loitar contra a epidemia de coronavirus e soportar as consecuencias do estado de alarma, ter a igrexa aberta é unha decisión máis simbólica ca una maneira de buscar na xente un efecto chamada, como di o crego José Manuel Penela (Silleda, 1982). Porén, que a xente teña que quedar case pechada na casa non lle impide manter estes días o contacto cos fregueses, aos que chama por teléfono ou manda mensaxes.

-Cal é o papel que pode desenvolver un párroco coma vostede estes días?

-Estes son días de incerteza para todos. Cando comezou esta situación, colleunos co pé cambiado. Os primeiros días as parroquias fomos convencendo á xente de que a cousa ía ter gravidade. Á xente que viña pola parroquia dicíaselle que era mellor que quedase na casa. Logo empezouse coas chamadas. Vou a algunhas casas cando é necesario, pero partindo do principio de poñer en perigo a vida da xente o menos posible. Se podo facer unha cousa por teléfono ou levar algunha cousa e deixala no portal, mellor, porque hai que expoñerse aos perigos o menos posible. Hai xente maior que, aínda que está soa fisicamente, quere sentir que segue a estar acompañada. Os primeiros días estaban un pouco desorientados; agora xa hai unha rede. Estamos pendentes dos que están sós, ofrecéndolles o que podemos. Se estamos pendentes deles todo o ano, agora máis.

-Que se pode facer por teléfono dende o punto de vista da relixión? Pódense impartir os sacramentos, por exemplo?

-Non se pode. O que se fai estes días é unha especie de dirección espiritual. A xente confesa os seus pecados, pero queda pendente de que nos vexamos persoalmente. O que se fai é un acto de contrición: «Recoñezo os meus pecados, e, cando poida, irei confesarme».

-E a unción dos enfermos?

-Non. Sería un caso de achegármonos con máscaras. De feito, nos hospitais os capeláns están a facer iso. Hai directrices para achegármonos á xente con todas as precaucións, coma o resto; hai que actuar con coidado.

-Nota que estes días a xente maior está máis soa ca noutras circunstancias?

-A xente saía, ía á compra, daba un pequeno paseo, atopaba xente... Era a súa maneira de vivir e de convivir. Os primeiros días asustábanse; agora vanse adaptando. Hai que recoñecer que eles se levan adaptado a moitos cambios; non sei se eu sería quen de adaptarme a tantos cambios como fixeron eles... O problema que vexo é se en Lugo se lle comeza a poñer cara á enfermidade, con persoas coñecidas. Pero o noso obxectivo é que ninguén se sinta abandonado.

-Reza algo por teléfono coa xente maior?

-Hai xente coa fago algunha oración por teléfono; por exemplo, cando alguén ten unha inquietude ou unha preocupación en concreto.

-Hai algo máis de espiritualidade estes días?

-Estes momentos póñennos diante de momentos esenciais da nosa vida. Entendo que é un momento para unha certa reflexión.

-Cre que se decata a xente do que a vostede en particular e a Igrexa en xeral están a facer?

-Si. Vese como un toque de esperanza. A xente di: «Todo o mundo está a facer o que pode, e a Igrexa, tamén». É un tempo no que estamos separados, pero podemos estar pendentes dos demais da mesma maneira.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

José Manuel Penela: «Hai xente maior coa que rezo algunha oración por teléfono»