«Galicia non está no bo camiño»

Xan Rodríguez Silvar fundou hai 43 anos a Sociedade Galega de Historia Natural co obxectivo de coñecer, divulgar e conservar


Algúns mestres sono toda a vida; dentro e fóra das aulas. Xan Rodríguez Silvar (Ferrol, 1953) é o tipo que todos quereriamos ter diante naqueles tempos de pupitre e encerado, ou tableta, que tanto ten. O que conta é o mestre. Pero coidado, Xan é máis cousas: entre elas, gaiteiro, presidente e cofundador da Sociedade Galega de Historia Natural (SGHN) e un dos máis reputados ornitólogos do país. Falamos nunha ruidosa cafetería da súa cidade onde consegue poñer a conversa por riba do barullo sen ter que levantar moito a voz.

-Xubilado xa.

-Non pensaba, pero pasou. Chegaron os sesenta tacos e ademais estaba de dire no instituto; é dicir, nun fregado potente. Pero pensei que podía vivir co que gañaba e que fisicamente aínda estaba ben, así que decidín dar o paso.

-E que tal lle vai?

-Moi ocupado porque neste tempo o meu fillo decidiu ter un par de netos e pasei a integrar a sección esta de auxiliador de conciliación familiar, ha, ha. Tamén retomei a SGHN; volvín á faena.

-Bota de menos o ensino?

-Como deporte si, ha, ha. Encántame a adolescencia.

-Pois debe ser o único.

-Si. É como se me pregunta se me gustaría ser gaiteiro profesional, diría que prefiro ser amateur e tocar cando me dá a gana. Con respecto á docencia descubrín que me gustaba transmitir. Non é que estea desesperado por dar clase, pero cando teño ocasión e me convidan a participar nalgunhas xornadas, si me gusta. O que non boto de menos é madrugar, a burocracia...

-A cantos alumnos botou da clase?

-En 35 anos non pasan de dúas expulsións. Ou tres.

-Seguro que se acorda delas.

-Si. E seguro que os expulsados tamén.

-E a vostede, expulsárono algunha vez?

-Hummm. Tanto como expulsión, non. En realidade fun un mal estudante, pero iso axudoume a ser un profesor pasable. Souben o que era estudar en verán. Ter esa óptica do mal alumno deume unha visión cómplice á hora de tratar con alumnos con problemas.

-Falaba antes da SGHN. Forman vostedes un colectivo moi serio nun ambiente de moito ruído.

-Hai 43 anos que fundamos a Sociedade con tres obxectivos: coñecer, divulgar e conservar. Quixemos falar pouco pero facer argumentacións dificilmente refutables e manter independencia.

-E como está Galicia?

-Galicia está mal ou non está no bo camiño para nada. Temos un problema de falta de política ambiental e económica e o cambio climático cóllenos co pé cambiado e fatal dende o punto de vista demográfico.

-Como ornitólogo dígame o nome do peor «paxaro» de Galicia. E teña en conta as aspas.

-Pois eu diría que non é un nome en concreto senón un prototipo: o político autonómico con capacidade de decisión pero que non actúa. É unha especie moi nociva e xa me tocou observar as desfeitas causadas por decisións non tomadas.

-Ten un invitado que nunca estivo en Galicia e só dispón dunhas horas. Onde o leva?

-Por proximidade iría ao cabo Prior, Ortegal, ás fragas do Eume e ás do Belelle.

-Defínase en catro palabras.

-Curioso, xeneroso (gústame compartir), xusto (descolócame a inxustiza) e vividor, no bo sentido.

-E faga agora ese exercicio con Galicia.

-Sabia, xenerosa, dura e magnética, por atraente.

-Falemos de cousas serias, gústalle o fútbol?

-Non. Véxoo se cadra co meu fillo menor, que lle gusta e é do Real Madrid. Unha vez fomos ver o Madrid contra o Ostende. Aínda estaba a Quinta do Buitre. Perdeu deshonrosamente o Madrid e o meu fillo, que tiña dez anos, viu á xente que acabou aplaudindo ao Ostende, pero tamén puido ver aos Ultras Sur. Creo que foi un antídoto antiultra.

-De que se arrepinte?

-De bastantes cousas, porque intentei facer bastantes cousas, aínda que non me arrepinto de telo intentado.

-Como é para vostede un día perfecto?

-Un día onde poida dar un paseo por algún dos meus sitios preferidos, onde podo facer algo con alguén dos temas que me gustan, a música, o medio ambiente..., un día no que podo ver os meus netos e, se acabo con ioga, pois de cine.

-Ioga?

-Enredoume o meu fillo menor.

-Ese fillo lévao por todas partes.

-Si. Tamén me invitou a Londres a ver un concerto de jazz. Mercou as entradas, pero o resto da fin de semana pagueina eu, ha, ha.

-Elixa unha canción.

-Summertime. En versión de Tete Montoliu.

-O máis importante na vida?

-Saber vivila.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
19 votos
Comentarios

«Galicia non está no bo camiño»