Xosé Antonio Touriñán: «Son serio e introvertido»

O actor cullerdense confesa que non era dos graciosos da clase cando ía ao instituto e que se lle daban «moi mal» as rapazas

Touriñanh

Xosé Antonio Touriñán (Culleredo, 1980) é un tipo ocupado. Vémonos nun descanso dos ensaios do Land Rober da TVG, no plató 1.000 de Cacheiras. Só cando saco o caderno dáse de conta de que son o da entrevista de La Voz e non outra cita que tiña para colaborar nun libro. Non pasa nada. Antes de que entre a avalancha de público liquidamos a conversa, con menos risas das que contaba. Touri é un tipo serio.

-Como o chaman na casa?

-Miña nai chámame Jose. Cando se enfada, Jose Antonio. O de Xosé é algo artístico, aínda que en Madrid teñen un problema co meu nome. Chámanme «Choche», «Xoxe»...

-Pero súa nai xa non se enfada con vostede, non?

-Non. Agora é miña muller a que me chama Jose Antonio. No meu pobo chámanme José da Taberna, polo bar que tiñan meus avós e que agora teñen meus tíos.

-Botárono moitas veces de clase?

-Buf. Si, moitas. E sobre todo en BUP. É cando chegas ao instituto e cres que vas comer o mundo. Non sabería dicir cantas, pero moitísimas.

-Por falabarato.

-Si. Por ir de simpático, por falar cando non tiña que falar...

-Os humoristas soen ser os que no seu día foran os graciosos da clase.

-Eu non o era. A min botábanme por iso de tirar a pedra e agochar a man. Sempre digo que, nisto da comedia, gardo para cando me pagan. Son bastante serio, calado, introvertido. Agora menos, porque a profesión fai que non o sexas tanto.

-Ligaba moito?

-Non. Dábanseme moi mal as rapazas. Xa lle digo que son moi tímido.

-Defínase en catro palabras.

-Uf. Son malísimo para iso. Pero a ver... Ocorrente... Hai outro termo que se usa na miña zona polo menos, cando din de alguén que é un toxo, alguén arisco e simpático cos amigos e... non sei. Di ti unha.

-Eu? Non sei. Bonachón?

-Si. Está ben. Son o tipo que nunca di que non a unha foto. Bueno, unha vez, ás sete da mañá ou ás oito, díxenlle a un que pensaba que non era bo momento. Creo que é máis rápido dicir que si que discutir para dicir que non.

-Vostede interpreta perfectamente os seus personaxes. Falan de verdade. Atrévese a definir ao galego tipo?

-Non interpreto, é que eu son así. E, se non me criara naquel bar dos meus avós sería imposible. E estou orgulloso de ter retranca. Cando vas por España hai veces que tes que explicar os chistes. Aquí non. Os galegos somos superdotados para o humor. Outra cousa que nos define é que non cremos o grandes que somos.

-Aquí xa é moi popular. Apetécelle a aventura madrileña?

-Si. O gran momento meu é agora. Hai portas que xa se abren soas. De Madrid interésanme proxectos concretos. Ficción, historias novas, cousas que aquí xa non me ofrecen porque non me ven máis que na comedia.

-É capaz de estar sen facer nada?

-Agora non podo, pero sei perfectamente non facer nada. De feito, son un especialista en non facer nada.

-Cales son as súas afeccións, que lle gusta facer?

-Comer, beber, falar e escoitar. Sobre todo estar escoitando e mirando, como facía de pequeno no bar dos avós. De feito, moitos dos meus personaxes veñen daquela época.

-Cine, lecturas...?

-Ao cine vou de cando en vez, pero sempre para ver películas de debuxos animados [ten unha nena e un neno de 6 e 3 anos], aínda que algunhas parecen máis para adultos.

-Cociña?

-Non. Só comer.

-Que diría que é o mellor de vostede mesmo?

-Non sei... Seguramente que son capaz de intentar o que soño. Penso: «gustaríame que me pasara isto», e inténtoo. Ás veces consígoo, pero gústame que son capaz de intentalo.

-E o peor?

-O resto. Son moi crítico comigo mesmo. Gustaríame ser máis alegre e poder devolver o que me dá a xente que me quere.

-De que se arrepinte?

-[Pensa] Igual é unha idiotez, pero gustaríame ter intentado ser futbolista. Profesional.

-Javier Veiga díxome que compartían a afección polo balonmán.

-É verdade. Pero eu anoteime ao balonmán porque non había equipo de fútbol.

-Unha canción.

-De amor?

-A que queira.

-Pois Afiador e paragüeiro, de Xabier Díaz.

-Que é o máis importante na vida?

-A familia. A túa xente. Se tes iso, tes moito.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
13 votos
Comentarios

Xosé Antonio Touriñán: «Son serio e introvertido»