Roberto Vilar: «Cheguei a falar con Deus»

O director do «Land Rober» recoñece que «teño o que teño e son o que son grazas aos tonechos»


Facemos a entrevista na cafetería do Plató 1000, as instalacións de Teo onde se gravan programas como Land Rober ou Luar. Roberto Vilar (Xove, 1971), o novo mago das audiencias, responde mentres dá conta dunha ensalada envasada e o que semellan uns fritidos de polo.

-Vostede seguro que era o que poñía todos os alcumes no colexio.

-Non. Todo o contrario. Na etapa de EXB, non creo que ninguén coñecese a miña existencia. Era moi tímido. Ata límites tremendos. E fixen a secundaria en Mondoñedo, e, en terceiro de BUP [equivalente o primeiro de bacharelato], algo pasou que cambiei. E de non coñecerme ninguén pasei a que o instituto fora meu. Había máis de cincocentos alumnos e non se facía nada que eu non quixera.

-Que lle fixo florecer, unha lectura, un amor?

-Non o sei. Á miña irmá pasoulle o mesmo. Pero foi unha explosión cultural, hormonal, intelectual, persoal... E iso que eu estaba no seminario.

-No seminario?

-Si. Estudaba no instituto, pero vivía no seminario. E ía a misa todos os días. Cheguei a falar con Deus. Agora xa non son crente.

-Hai anos coñecín a historia dun home que vivía nunha casa sen electricidade en Ourol...

-Xa sei, xa sei. Un que facía catro kilómetros para ir ver aos Tonechos. Fomos o Víctor e máis eu e puxémoslle a electricidade, e comprámoslle unha nevera. Máis que a luz, fómoslle dar cariño. Eu fun velo varias veces despois daquela e pedimos ao concello que lle arreglaran a casa pero... xa sabe o que pasa.

-Bota de menos aos Tonechos?

-Eu son fan dos Tonechos. Estou pensando se os boto de menos... pero se o teño que pensar é que non. Paseino moi ben. E sei que teño o que teño e son o que son grazas a eles.

-Que lle din pola rúa?

-A min dinme cousas pola rúa dende 1993. É como unha frase que vin pintada na Habana e que dicía: «El pez no sabe lo que es el agua». Sempre me din cousas boas. É o bo que ten o humor. Ao que non lle gusta, non cho di.

-Di Piedrahita que o humor é como un superpoder.

-Si. É así. E envicia. Eu cando empecei era como unha droga, non podía parar.

-Para ligar, mellor ser guapo ou ser gracioso?

-Na miña época, o mellor era ser insistente. Se te dedicas a pescar, ao final, pescas.

-O outro día rebentou o medidor de audiencia co presidente da Xunta. Como vai Feijoo de sentido do humor?

-Para ser Feijoo, diría que moi ben. E para ser presidente da Xunta, excelente. Se non tivera sentido do humor, era difícil que viñera. Penso que ese programa para quen foi importante, foi para o humor, porque o humor é un dos poucos salvavidas que nos quedan.

-Con que invitado se divertíu máis?

-Son moi de retos. Canto máis difícil, máis divertido. E o de Feijoo foi moi difícil porque nunca antes se fixera.

-E a quen lle gostaría traer?

-O que vai vir o ano que vén: Julio Iglesias.

-Como lle explicaría o que é a retranca a un vizcaíno, por exemplo.

-Uf. Complicado. (Pénsao un chisquiño) Eu utilizo un chiste de Castelao no que unha muller lle dí a outra: Crucéime co teu home e non me coñeceu. E a outra respóndelle: Si, xa mo dixo el. Isto é retranca nivel máximo. A retranca ten unha alquimia que non hai xeito de que se entenda ben fóra.

-Que lle fai de comer súa nai cando vai visitala?

-O que sexa pero moitísima cantidade. Curiosamente, iso é compatible con que che diga que estás máis gordo. -Ten que facer unha longa viaxe en bus e só hai tres asentos libres. Un está ao lado de Leticia Sabater, xunto a Montoro e un terceiro ao lado de Gabriel Rufián. Elixa.

-O terceiro. Xa o elixira antes de saber quen era.

-Que se pon para durmir?

-Camisetas vellas que xa non valen para o mundo exterior.

-Cónteme algunha tolería que fixera.

-Non, non. As tolerías máis grandes que fixen non se poden contar.

-Pois logo, unha das que si se poida contar.

-Fixen tolerías por amor. Unha vez chamei a que agora é miña muller e pregunteille onde estaba. Díxome que en Nova York. Pois mañá ceamos xuntos! E así foi. Collín o avión e inviteina a cear no restaurante de Central Station.

-Déame unha canción para a playlist.

-I call your name, de Willy de Ville.

-Que é o máis importante na vida?

-O outro día coincidín cun xuíz moi experimentado, e pregunteille iso mesmo. Díxome que o máis importante era a humildade.

Roberto Vilar Humorista e presentador. Director do «Land Rober» da TVG

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
26 votos
Comentarios

Roberto Vilar: «Cheguei a falar con Deus»