Berta Travieso: «Hai vontade de axudar, pero tamén cansazo de tanta crise e miseria»


Redación / La Voz

Hoxe cúmprense 25 anos dun feito histórico: o 20 de novembro de 1989 a Asamblea Xeral das Nacións Unidas aprobou un tratado que recolle en 54 artigos os dereitos dos nenos, uns dereitos que as nacións asinantes (194 a día de hoxe) vense obrigadas a cumprir. Berta Travieso, galega do Ribeiro, fala do traballo de Unicef nunha data tan sinalada. Esta galega filla de emigrantes en Suiza é o exemplo perfecto de cooperante humanitaria. Travieso estudou Traballo Social en Santiago e fixo un máster en Asuntos Humanitarios en Xenebra. A partires de aí, sempre traballou en temas relacionados cos dereitos humanos. Primeiro con refuxiados, despois con mulleres e nenos vítimas de violencia de xénero e, dende 1999, como cooperante: Camboia, Afghanistán, Sudán, Kosovo e República Democratica do Congo, onde comezou como xefa de oficina de terreo con Unicef en 2011, foron os seus destinos. Agora desenrola o mesmo posto en Zahle (Líbano).

-¿Qué fai Unicef no Líbano?

-O Líbano acolleu a máis de un millón de refuxiados e, naturalmente, é un peso enorme para un país cuns catro millóns de habitantes. A demanda sobre o sistema educativo e sanitario, o emprego e a vivenda é fora do común. Unicef ofrece auga e saneamento, espazos educativos temporais, clínicas móbiles... Agora mesmo estámonos a preparar para o inverno, que é moi frío nesta zona montañosa, con neve a partir dos 800 metros.

-A guerra dura tres anos xa, e hai rapaces que poden perder a súa escolarización. ¿Como arranxar iso?

-Existe un compromiso rexional e internacional para evitar que isto pase, cristalizado no programa RACE (Reaching All Children with Education), no que se inscribe a iniciativa de Unicef No Lost Generation. Trátase de facilitar que os nenos e nenas sirias poidan acceder ó sistema educativo no país no que se refuxiaron e, se non é posible, de proporcionarlles unha educación informal que inclúe a lectura e a escritura en árabe e inglés, matemáticas, ciencias e habilidades para a vida, na que se abordan temas de hixiene, saúde, nutrición, protección e dereitos.

-Coa súa experiencia, ¿cómo é a resposta dos países ricos?

-Hai unha enorme vontade de axudar, se ben e certo que ás veces existe unha especie de cansazo de tanta crise, de tanta guerra e miserias. Ademais, o feito de que moitas familias estean nunha situación difícil, por causa do desemprego e da redución de servizos, xoga un papel importante.

-¿Hai algún encaixe entre o mundo occidental e o musulmán?

-O que me parecería incrible é que non o houbese. Por suposto que si. Só temos un planeta no que vivir e imos ter que encaixar todos. Practicamente tódalas persoas de relixión musulmán que coñecín ó longo da miña vida, en Afganistán, Sudán, a República Democrática do Congo, no Líbano, e en tantos outros lugares nos que estiven, son tolerantes e respectuosas cos demais. O mesmo pasa co mundo occidental. Non creo de debamos xulgar a millóns de persoas polo feito de que unha pequena minoría fanática utilice a relixión como escusa para acadar o poder.

-¿Pensa que vida quere ter despois de Unicef?

-Para min, traballar en Unicef é un soño feito realidade, porque permíteme dedicarme ó que máis me gusta, que é contribuír a realizar os dereitos das nenas e nenos que máis o necesitan, dereitos como nacer con boas posibilidades de sobrevivir, crecer, aprender e vivir protexidos contra os abusos, a violencia e a explotación. A infancia de hoxe son os novos cidadáns de mañá, e cada esforzo que fagamos ao seu favor é un paso ao fronte para toda a humanidade. Así que espero poder seguir traballando con Unicef por moitos anos, e despois, poder retirarme ao meu Ribeiro querido.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
15 votos

Berta Travieso: «Hai vontade de axudar, pero tamén cansazo de tanta crise e miseria»