O turismo que está decorrendo no século XXI actúa como un depredador silencioso, un veleno lento que avanza sobre a vida das comunidades
28 abr 2026 . Actualizado a las 05:00 h.O turismo que está decorrendo no século XXI actúa como un depredador silencioso, un veleno lento que avanza sobre a vida das comunidades, transformando o que é vivido en produto para consumir. É duro dicilo así de nítido, e seguro que molesta a moitos cuxo sustento depende del, pero non se trata de demonizalo sen máis, senón de comprender o seu efecto real. Cando se fai con conciencia, calma e respecto, pode revitalizar aldeas e vilas, xerar riqueza e manter vivas pequenas comunidades. Mais o turismo masivo converte tradicións en escenificacións, historia en escaparate e cultura en mercadoría, rompendo cohesión social e diluíndo a identidade.
Hai localidades saturadas que queren deixar de ser patrimonio da humanidade porque nelas xa non se pode vivir. Combarro, Fisterra ou o centro histórico de Santiago de Compostela son exemplos claros: lugares que antes respiraban vida local transformáronse en parques temáticos, destinados ao goce efémero de visitantes que perciben imaxes e produtos, pero non senten a alma da comunidade.
Os expertos advirten: cando o turismo supera o 10 % do movemento económico dun territorio, aumenta o risco de turistificación e de perda de autenticidade. Espazos emblemáticos convértense en escaparates sen vida, onde os habitantes quedan reducidos a espectadores mentres se venden produtos enlatados da historia. Para preservar memoria, identidade e pertenza, o turismo debe ser unha actividade ética, pensada para a comunidade, que protexa a esencia do lugar e faga que este sexa realmente único, verdadeiro e sostible, non unha ilusión efémera.