Alba María: «Vou moito ver o mar dende Belvís»

Atopou o seu propio mar en Compostela, onde deu o salto profesional aos escenarios


Santiago / la voz

Alba María Rodríguez Díaz, coñecida musicalmente polo seu nome, naceu nunha illa, nas Palmas. Seus pais «foron emigrantes, dentro do Estado». Pero con só un ano volveron a Vigo, de onde é súa nai. A cantante e regueifeira, que xa se sente unha compostelá máis, criouse moi preto do estaleiro, onde traballa seu pai, soldador. Quizais por isto, a artista sente especial apego ao mar. E aínda que pareza quedar lonxe de Santiago, «case parece que se pode albiscar dende o miradoiro de Belvís no solpor, onde vou moito para ver o mar», di convencida unha moza que leva a poesía dentro.

«Marta Dacosta ten un libro que se titula Crear o mar en Compostela, e é tal cal o fago eu», continúa. «Case sempre vou soa, aínda que teño levado a algunha amiga. No arco do convento hai un eco moi especial e temos cantado tangos e valses alí», engade.

Alba María chegou no 2013 á capital cultural para estudar Filoloxía Galega. «Ao principio o meu centro neurálxico era a praza do Pan (Cervantes), o lugar onde quedabamos os estudantes, moi preto dos lugares onde saiamos, como o Avante ou o Tarasca. Sendo máis nova lin un texto de Rosa Aneiros onde falaba da vida nos pisos de estudantes de Santiago e quedoume gravada a imaxe deles deitados en Bonaval. Pensei que de maior quería ser unha deles», aínda que tardou un tempo en descubrir que ese espazo de lecer non era o pequeno xardín que hai entre o Museo do Pobo Galego e a igrexa de San Domingos, recoñece. «Cando entrei e vin por primeira vez todo iso foi un descubrimento. Necesitaba un consolo», di.

«Despois descubrín o río, porque ata hai pouco vivía en Vista Alegre, mirando para o Pedroso, e atopeime ao lado da miña casa co Sarela, que para min era o máis parecido ao mar que tiña».

Da guitarra ao óboe

No barrio tamén atopou, por cousa do sino, unha escola de música onde desenvolver a súa gran paixón, aCentral Folque, onde agora traballa coordinando o centro e en labores de produción. Di que case non cabía nela cando soubo que as profesoras de canto tradicional alí eran Paulina Ceremuzynska e Ugia Pedreira, dúas das voces que máis admiraba. «Eu empecei a cantar aos 10 anos no coro da igrexa, aínda que nunca o conto. Na escola entrei en contacto coa frauta doce e levábaa a todas as partes. Quería ir ao conservatorio, pero o único que coñecía era privado e moi caro. É un tema como moi de proletariado, pero veño dunha familia humilde. No instituto tomei clases de guitarra como actividade extraescolar. Estaba todo o día metida na aula de música e con 13 anos entrei, coa idade máxima, no grao elemental», relata.

«Ao final collín o óboe, porque me parecía algo semellante á frauta e había unha compañeira que me podía prestar o instrumento. E serviume para aprender a respirar». Pero se algo a marcou en canto á cultura musical ese foi o seu irmán maior, Queco, quen lle leva oito anos e co que comparte escenario acotío. Recorda con cariño o seu debut en secundaria cando conseguiu que os seus compañeiros cantasen Aí vén o maio, de Luis Emilio Batallán, que «foi o hit da miña adolescencia». E tamén a súa primeira actuación pagada en Compostela, onde deu o salto profesional. «Foi na Gentalha do Pichel, con Queco. Non había entrada pero pasaron a gorra ao final e eles puxeron o resto. Ao mellor sacamos uns 50 euros cada un», recorda Alba María, unha artista que reivindica «con vehemencia o oficio», que ten que ser pagado, porque aos profesionais da música chéganlles as facturas, coma a calquera fillo de veciño.

Despois de gañar un concurso de canción de autor en Teo e ter sacado o seu primeiro disco de temas propios, Aínda, leva os últimos tres anos centrada na regueifa, a versión galega do rap. Achegouse a este xénero nun obradoiro escolar e atopou nel todo o que lle gusta: a poesía, o canto e o galego. «Empezas coa improvisación en probas escritas, onde tes moito tempo para pensar. E vaise exercitando», apunta. «Aínda non hai moitas mulleres regueiferas e menos da miña idade, polo que tamén atopei moito paternalismo», indica Alba María, quen aposta por experimentar, e tanto mete unha rima imitando o GPS como se acompaña de guitarra eléctrica e en solitario, como máis cómoda se sente. «Tamén fago confrontación, pero non é o que mellor se me dá», sinala.

«Santiago segue sendo música, a pesar dos pesares»

Alba María leva tempo compaxinando os estudos co traballo. Houbo moito de encaixe fino para rematar a carreira de Filoloxía Galega mentres sacaba e promocionaba un disco, e fai agora un mestrado en profesorado. Sobre o momento cultural que atravesa Compostela, recoñece que, malia os problemas que houbo para tocar en directo polas trabas legais, «sempre houbo locais que arriscan, que pagan e establecen unha relación sólida cos artistas para dinamizar a cidade, como A Borriquita, A Gramola ou ese anaco de zona vella na zona nova como é o Dado Dadá». Por iso, «Santiago segue sendo música, a pesar dos pesares», subliña. En canto á música popular e tradicional, di que sempre se atopou con xente que lle tendeu a man e poucas veces sentiu a competitividade, aínda que «en todas partes hai tensións nesta terra do minifundio, físico e mental». Persoalmente, non comparte «ese concepto de autenticidade que algúns promoven, no sentido novecentista, de que canto máis te achegues ao que se facía antes mellor, creo que podes facelo dende a contemporaneidade e pensando no público xeral». Na regueifa, sempre foi «a pequena nun mundo de maiores», e, lonxe de apoucarse, tratou de sacar partido e aprender canto podía. E tamén o abordou academicamente; mesmo escribiu un libro sobre as orixes. «A regueifa naceu en Bergantiños», conta.

Seguir leyendo

Conoce nuestra newsletter con toda la actualidad de Santiago

Hemos creado para ti una selección de noticias de la ciudad y su área metropolitana para que las recibas en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
14 votos
Comentarios

Alba María: «Vou moito ver o mar dende Belvís»